Nog hogere hooikoorts?


Rondsjezen in een pausmobiel, dat lijkt me het toppunt van pret.
Ik zie het al helemaal voor me. Rijdend door het dorp, dak open, gehoorzaam chauffeurtje. En dan sta ik daar, rechtop en met wuivende gebaren, natuurlijk heb ik een heel grote pruik op waarvan de lange haren me kleden.
Een hedendaagse Godiva
Geshockeerde buren en kennissen, angstighuilende honden, een enkele vlotterik die terugzwaait. Great!
Of op de snelweg, moet ook geweldig zijn, de pruik wapperend om me heen gedraaid en automobilisten die met de koppen uit hun raampjes hangen, denkend dat ze aan een highway-neurose lijden. In gedachten beleef ik dit ademloos.
– Een golfkarretje kan natuurlijk ook maar zo’n ding heeft geen glamour. Het oogt armoedig en is absoluut niet geschikt voor een denderende diva . Het wuift ook niet lekker, je zit er sullig naar misslagen te loeren, lange haren fladderen maar wat, half uit het karretje; grote kans dat er een golfbal naar binnen vliegt en wie moet die dan uit de tisten van de pruik vissen? De caddy zeer zeker niet want hij beroept zich waarschijnlijk op de golfpersoneelsbond en zegt dat hij dat niet hoeft. Klaar ben je.
Hoop gedoe.

Het zullen droombeelden blijven.
Het kan ook een vroege zonnesteek zijn, vanmiddag sliep ik er uren in. wie weet wat er zich in mijn brein nestelde.