Haast

Al zo laat? Vlugvlug. Tas, alles erin? Knip, pasjes, gsm, tabletje, sleutels, adres, kauwgum.
Ik ga. Deur op slot.
Het keukenraam weerspiegelt en ik schrik.
O god, bijna het belangrijkste vergeten. Terug.
Blindelings pak ik potloodje rood, een zwart en bruin voor ogen.
Borstel de haren, opduwen.
Pffff hoe laat ist? Nog op tijd.
Opgelucht check ik, nu in de grote spiegel. Het kan nog.
Hè?? Watsienik?  Het spook van de opera…….

Het is me eerder overkomen, toen merkte ik pas bij de winkel dat ik rode oogleden en bruine lippen had.. Nog net voor ik binnenstapte kon ik het wegpoetsen met een zakdoek.
Daar hebben we vaak om gelachen, zo’n dom gedoe.
Over hardleers gesproken.
==

Advertenties

Kalm aan of opschieten?


Het kwam voor dat ik als een idioot met de plumeau zwaaide of anderszins  te keer ging in het huishouden.
‘Wat ben je weer druk,’ zei echtgenoot waarop ik meestal antwoordde ‘des te lekkerder is straks de luie stoel.’
Hij vond dat een foute opvatting; als ik niet zo haastig werkte zou ik minder moe in die luie stoel ploffen.
Hieraan dacht ik bij het lezen van dit↓ citaat van Rem Koolhaas (architect), zijn weerwoord op de vraag waarom hij vaak zo gehaast was. Let op de laatste zin.

Uiteraard heb ik geen denkhoofd als Koolhaas noch zijn artistieke kwaliteiten en beroep maar ik begreep wat hij bedoelde.
Zoals ik het rondom me zag was het -en is het misschien nog-  een veel voorkomend werkmodel: zo vlug mogelijk de nodige plichten uitvoeren om meer tijd te vergaren voor moeilijker, interessanter dan wel ontspannender zaken.
Het zal van alle tijden zijn.
Terugkomende op mijn man herinner ik me dat hij er anders over dacht; hij vond zijn werkwijze verstandiger. Kalm aan, dan kom je uitgeruster toe aan de rest.
We zijn er nooit achter gekomen wie gelijk had omdat we beiden bij ons standpunt bleven.
Ik denk er het mijne van.