Ongelooflijk fietstochtje

We trapten flink door vanwege de kou.
Zo hgard dat we een paar bromfietsers inhaalden. Meteen gaven ze gas en passeerden ons triomfantelijk.  We zetten kracht en vlogen ze voorbij.
Toen zij weer.  En wij weer.
Net zo lang tot we het land uit waren. De brommerrijders niet, hun benzine was op.
Toen we Belgie voorbij waren zagen we opnieuw een paar bromfietsen, Franse ditmaal.
‘Bonjour,’ riepen we opgewekt maar ook deze waren afgunstig en gingen de strijd aan; we lachten ze vierkant uit en reden ze halverwege de Tourmalet finaal aan flarden.
Pas in Spanje werden we ’n beetje moe. Op een zonnig plein warmden we op en dronken wat.
Daar was het gezellig, er werd een volksdansexamen afgenomen waarvan we de muziek niet konden weerstaan; we dansten met iedereen mee tot de castagnetten moegeklepperd waren en we cum laude slaagden.
Het was een heel gedoe met de felicitaties; de koning was er en de burgemeester, we gingen met alle deelnemers op de foto maar tegen etenstijd namen we afscheid, we wilden naar huis.
‘Hasta la vista and so long,’  riep iedereen -voor zover we het verstonden.
‘Adios,’ riepen we terug. We zwaaiden nog wat en en stapten op, de diploma’s opgerold onder de snelbinders.
Eenmaal thuis rekten we de spieren en doken ons bed in.
Het was tenslotte een lange rit geweest.
Advertenties

Ook goedemorgen


Vanochtend vlug de fiets op, linksaf en bòns.  Bij de eerste bocht kwam ik op straat terecht.
Buurjongen en verderopse buurvrouw waren toevallig vlakbij, zetten fiets en mij rechtop en zo waardig mogelijk liep ik terug naar huis.
Daar keek ik verbaasd naar de vele bloedspatten op jas en fiets,  zag toen pas dat een vingertop geschaafd was met vlees en al, even later later voelde ik het ook. Tegelijk meldde een knie zich met nog meer bloed. Zie je die vlek? Dat was minstens drie liter, als Vlad in de buurt was geweest had hij zich ongans gegeten.
Achteraf viel het mee.
Ik kon lopen, knie buigen, typen met negen vingers, met pleisters overweg, was ophangen.
Alleen wat stijfjes, een tango zit er voorlopig niet in.

Fietsmisère

Nou moe.
Kom ik met een lekke band bij de fietsenboer, zegt ‘ie:  Ah, nieuw bandje. Is vanmiddag klaar mevrouw.
– Nieuw bandje?? Hij hoeft alleen geplakt te worden.
Doen we nooit meer,  we leggen er standaard een nieuwe band om.
– Deze zit er niet eens zo lang op.  Omdat het een elektrische is?
Bij alle fietsen; buitenband ook effe nakijken?
– Nee laat maar, die is nog goed.
Nouhou, eigenlijk….
– Neenee, niet doen. Ik gebruik hem toch  haast nooit.

Van anderen hoorde ik dat dit gewoon was.
Bij google las ik dat het inderdaad vaak voorkomt.  Toch niet overal, vanaf ca € 8 wordt op diverse plaatsen nog geplakt; wellicht scheelt het in prijs of je bij een keten of een particuliere fietsenmaker bent.
Ik stond er van te kijken dat ik zo achterliep.

Voorheen deed mijn man dit zelf, fiets aan de haken, plakken, zo gebeurd; alleen de elektrische karretjes waren wat lastiger.
Nu werd ik geacht dit zelf te doen maar ja, ik ben het verleerd.  Door echtgenoot’s ijver zakte mijn emancipatiepeil en daarmee de handigheid en ik was toch al zo links.
Enfin, de fietsenboer vaart er wel bij.
De kosten vielen me mee:  € 17,90 waarvan 10 euro voor de werkzaamheden.  Vertaling: het was in een vloek en een zucht gedaan.
Had ik dat vak ook maar geleerd.