‘Geen foto, eerst betalen’

We waren eens in Scheveningen, op de boulevard waar die grote blikken beelden staan.
Een straatartiest deed iets wonderlijks voor een toeschouwer, ik weet niet meer wat. Misschien een goocheltruc.
Ik nam de camera maar hij begon onmiddellijk te gebaren van ‘nee, nee, eerst betalen’.
Dat wilde ik niet, ik zei dat het de openbare weg was en ik vrij mocht fotograferen. Hij bleef roepen van ‘verboden, eerst betalen.’ Om ons groepje niet in verlegenheid te brengen haakte ik af.

Later waren we op de braderie in een naburig dorp.
Veel dingen te zien waaronder living statues op de markt.
Een ervan stelde een priester voor en ik nam weer de camera. Het beeld bewoog en ook hij begon van ‘nee, nee,’ hij wees op een geldbakje.
Ik probeerde me te verschuilen en stiekem te werk te gaan maar echtgenoot bleef kalm, haalde een paar euro uit zijn zak, liet ze zien en stopte ze in het bakje. Toen kon ik een foto nemen, waarna ik als dank een kruisje op mijn voorhoofd kreeg.
Hij lachte er ook nog bij zodat ik me dubbel belazerd voelde.

Ik vraag me af of deze mensen dit mogen verbieden.
Ze zijn geen toevallige passanten, ze staan daar voor hobby en/of verdienste en willen gezien worden.
Wat geeft ze dan dit verbodsrecht?
Ik weet het nog steeds niet.
==

Advertenties

Over camera’s en foto

Dat het oog van de camera meer ziet dan het menselijke is bekend. Het geldt misschien niet voor iedereen, voor mij dubbel. Nieuwe foto’s bekijken is dan ook een spannende bezigheid en soms een crime.
Deels omdat ik de personen niet altijd herken (inclusief mezelf) èn omdat er vaak ongewenste details op staan. Dat overkwam me al als kind.
Dat mijn neus zo groot was (wist ik niet). Tante A. een dik hoofd had. Een mooie jurk me niet stond. Het duurde even voor ik begreep geen tweede BB te zijn, zoiets kun je het beste zo jong mogelijk inzien maar stak me in mijn ijdelheid.
Zo ook de selfies, ze bezorgden echtgenoot lachbuien. Tot ik er mee stopte.
Van de week heb ik het nog één keer geprobeerd, een hitteselfie moest het worden.
Het werd niks, ik zag een vreemd mens met een gezicht vol vlekjes en schaduwen. Uit wanhoop  gooide ik er filters overheen tot ik niet meer wist wat het origineel was.
Enfin, misschien kunnen we er later om lachen.

Zoals deze. Die waarop ik (12) een echt kapperskapsel kreeg en een nieuwe jas en toch zielig zit te huilen want ik jankte bijna altijd.
Broer lacht, hij wel.