Het nieuwe schrijven en lezen, maak Uw eigen verhaal.

 

Een boek schrijven,
daar dromen velen van.
Maar de lengte van een verhaal…
we kennen allemaal het probleem:
dat krijg ik nooit voor elkaar.
Tot vandaag.
Slechts de hoofdstukken zijn aangegeven.

De opzet is voldoende, lezers vullen zelf de tekst in.
Ze laten hun fantasie werken en
krijgen ieder hun persoonlijke verhaal.
Zie het voorbeeld.

Handig is ook dat de volledige tekst past op een memosticker.
Succes!
1 Helaas haperde de fantasie..

2 ..haar geest was leeg. Ze stierf.

3 Zoon nam het over maar wist ook niks.

4 Hond schudde resoluut van ‘nee’. ..

5 ..hij liet niks los…

6 ..over het blauwtje dat hij liep…

7 .. bij het teefje van de buren.

8 Toen keek zoon de schildpad aan.

9 Een bizonder traag beest…

10 …dat zich afkeerde, langzaam maar zeker..

11 …en daarmee einde verhaal aangaf.
-==

Advertenties

Uitgelezen

Natuurlijk bedoel ik dit letterlijk.
Na het zoveelste boek heb ik er genoeg van, in ieder geval de eerste tijd. Hoelang die tijd gaat duren weet ik nog niet, misschien een dag, wie weet een jaar.
In de boekenkast zocht ik naar vervanging, hoe dom kun je wezen. Daar vond ik een toneelstuk waarin ik soms blader maar nooit langer dan anderhalve seconde omdat het over de tweede wereldoorlog gaat en ik daar al teveel van las, bovendien is het van Sartre. Aan hem heb ik geen goede herinnering. Toen ik op school eens vroeg wat hij schreef werd er gezegd: dat is te moeilijk voor jullie. Nou ja zeg, een MULO was niet bijzonder maar zo’n antwoord begreep ik nog wel als beledigend.
Hoe breng ik dan nu de tijd door? Dat moet ik nog bedenken. De weekendpuzzels oplossen is een goed begin.
Stoep vegen en wieden, harken, stofzuigen deed ik al, overig tuinwerk wacht op zon.
Ramen lappen is niet nodig, er komt genoeg licht binnen. Winkelen is ook geen optie met al die lekkere dingen, ze liggen er zo opzichtig bij dat je er niet omheen kunt..
Mogelijk komen er nuttige handwerken voorbij, alleen: wat zal ik maken? Mijn geduld reikt zelden verder dan één babysokje of een halve pannenlap.
Lastig hoor.
Er liggen een paar kranten, misschien is koppensnellen een idee. Dat heeft immers niets met lezen te maken.
=

Slechtigheden van de bovenste plank.


Een boek van Pieter_Ecrevisse een Belgische auteur.
Reviews zijn niet meer te vinden, wel van een latere versie van Francois van Gehuchten.
Zelf kwam ik nooit verder dan de eerste pagina maar deze week ga ik beginnen en dóórlezen.

Het is oud, uit 1943, te zien ook aan de spelling.
Er staat in Moe’s handschrift  Dit boek is gevonden in het oud papier.’
Ter verduidelijking: vlak bij ons stond papierfabriek  Van Gelder
Deze gebruikte indertijd o.a. oud papier als grondstof dat met schuiten werd aangevoerd. De arbeiders (waaronder Pa) mochten graag een kijkje nemen in de rommel en boeken/tijdschriften van hun gading meenemen.—
Dit boek kwam ook uit zo’n lading, gehavend maar nog compleet. Ik schat in de jaren vijftig, ik kon al lezen.
Het werd me telkens uit de handen gegrist. Het ging over bar slechte dingen, vermaanden ze. ‘Dat begrijp jij nog niet.’  Natuurlijk wilde ik die vreselijkheden juist graag  lezen maar moe had ze zorgvuldig verborgen.
Later hoorde ik verhalen over een schandelijke bende maar ook over nare toestanden in het katholieke zuiden. En dat was pijnlijk, we waren immers zelf Rooms.
Ik vond het terug bij het opruimen van een boekenkast,  bovenin, tussen andere erfstukken en Arendsogen. (Die waren ook spannend maar verveelden gauw.)
Ik ben benieuwd of ik nog meer oud papier tegenkom.
==

Gerrit Achterberg

 

Verscholen achter een stapel grote boeken vond ik dit kleintje terug.
Een bundeltje uit 1969 van dichter Gerrit Achterberg.
Het is inktzwarte poëzie over de tijd die hij in een psychiatrische inrichting doorbracht.
Onbegrijpelijk dat ik dit vergeten was, de narigheid maakt nogal indruk. Zie voorbeeld
In deze trant staan er 25 gedichten in.
Moeilijk naar mooi, mooi maar triest, de titel van het boek zegt alles.
Hij moet een ongelukkige man zijn geweest.
gerrit-achterberg-1905-1962
Ik wil het niet meer lezen maar weggooien kan niet.
Het gaat weer terug naar de vergeethoek.

Noordpool – Zuidpool

         Zomaar een aardig boek met korte hoofdstukken die lezen als goedgeschreven columns. Zie voorbeeld.
Het is een bundel uit 2015. Ik pak het nog vaak uit de kast want het heeft niets aan actualiteit ingeboet.
Nienke Beintema beschrijft beide poolstreken incl. planten en dieren , geeft een heldere uitleg over het klimaat, geografie, ontstaan, pool- en ontdekkingsreizigers, veel feiten die je vergeten was maar met een betere uitleg dan die we op school kregen. Zo ongeveer alles wat er over de polen te vertellen valt.
Zeventig hoofdstukken, los van elkaar.
Aanrader voor wie eens wat anders wil lezen dan een roman.
Tenzij je zelf pooldeskundige bent, dan is de romantische liefde tussen een ijsbeer en een poolvos weer een aardige onderbreking.
==

Waar is….

En wéér was er iets kwijt.
Ik miste de kleine koekenpan, een groot mes, een tafelmes en en een koffiemok.
De pan was gauw gevonden, die stond op de gewone plek. Ik had er overheen gekeken.
De koffiemok had ik ook gauw te pakken, stond nog buiten met een dessertbordje (had ik nog niet gemist) en het tafelmes. Samen met een verfrommelde tissue.
Het grote mes echter baarde me zorgen. Ik kon me met geen mogelijkheid herinneren waar ik dat gelaten had.
In gedachten ging ik terug. Sla gesneden en een ui, de gewone dingen, maar hoe ik ook piekerde, er verscheen geen mes.
Vreselijke visioenen kwamen op.
Bewustzijnvernauwing en iemand doodgestoken? Kat geslacht? Waarschijnlijk niet, er waren geen bloedspatten.
Beginnende aftakeling? Heb ik met het mes boodschappen gedaan? En waarom? Heeft iemand het me afgenomen? Dan kon ik elk moment de politie verwachten.
Onder bed verstopt in een vlaag van paranoïa?
Een dievende onverlaat die nu rondsloop om me te vermoorden?
Moe van dit achterlijke denken kreeg ik eindelijk een logische inval: de vaatwasser, er valt wel eens wat tussen de rekken.
Daar lag het mes. Op de bodem.
Pffffffff.
Ik had een ontspannen boek nodig om bij te komen.

Het is niet dat ik een chaoot ben, integendeel, alles heeft een vaste plaats.
Het is gesuf. Lees ik een boek dan vergeet ik de tijd en andere dingen. Waarschijnlijk heb ik een paar hoofdstukken gelezen voordat ik de afwas opruimde.
Ik geef het node toe maar mijn moeder had wel ’n beetje gelijk als ze me een doos zonder deksel noemde.
Maar misschien leer ik nog bij.

Het Orakelboek

Het bestaat nog steeds en de antwoorden blijven orakels, haast niet te interpreteren. Enkele vragen die ik indertijd stelde.

Zijn we gelukkig?
 –  Je hebt de letter B gekozen: Iemand wiens naam met een B begint staat je in de weg.

Blijven we voor altijd bij elkaar?
 –  De Maagd dringt er bij je op aan om ervan af te zien

Houdt Moppie (onze hond) van ons?
–  De steen die je hebt gekozen is de Smaragd: twijfel er niet eens aan.

Is liefde echt blind?
– De handlijnkundige ziet een lange middelvinger. Speel met het idee en kijk wat er gebeurt.

Bestaat ‘love at first bite’?
 De Kaarten zijn uit elkaar gevallen: de vraag die je stelt is een onmogelijkheid.

Houd ik van mijn medebloggers?
Je hebt de Sodaliet gekozen: het kan zijn dat er al een beslissing is genomen.

Is liefde houdbaar?
  De Zigeunerin ziet een sprinkhaan in de kristallen bol: een toegenegen ja.

Is man’s maag bestand tegen mijn liefde?
 De Handlijnkundige ziet een onregelmatige zonnelijn. Tegenslag is waarschijnlijk.

Hè?? Wat een onfatsoenlijk antwoord zeg, sta ik daarvoor urenlang aan het fornuis.

Een paar reviews staan  /hier  

 

Nietzomakkelijkboek

Het lezen van dit boek bracht me in een neerslachtige stemming.
Waarom dan doorgegaan?
De auteur weet je te boeien waardoor je wilt weten hoe het afloopt.
Een Vlaamse boerenjongen groeit op in een tijd waarbij ik me niets kan voorstellen en ik was toch ook katholiek opgevoed met scholen waar de cijferlijsten belangrijk waren.
Het verschil zal in de streek en leefomgeving gelegen hebben.
Geinteresseerd? Mocht U gevoelig zijn voor stemmingen, leg dan alvast een luchtiger volgleeswerk klaar.
ps
Het einde vond ik een beetje van dik hout maar dat is een persoonlijke smaak.

De beknopte inhoud op de achterflap maakt veel duidelijk over de sfeer:
In “Kroniek van een verzonnen” leven, geschreven door Charles Ducal (Leuven, 1952), komt in een van godsdienst en plichtsgevoel doordrenkt milieu op het Vlaamse platteland een zesjarige jongen thuis met zijn eerste rapport: honderd op honderd. Die prestatie wordt de drijfveer van zijn leven: de beste zijn, altijd en overal. Maar een andere ervaring is minstens zo bepalend voor zijn verdere leven: hij is getuige van een verkrachting die eindigt in doodslag. Het daardoor ontstane trauma tekent hem voorgoed in zijn omgang met de vrouw en zijn worsteling met seksualiteit. Lichamelijkheid en seks zijn van een verboden, lagere orde. Pas als ouder wordende man komt hij via een aantal confronterende situaties en ontmoetingen in het reine met zichzelf. Deze roman schetst via een ragfijn netwerk van draden tussen de wereld van het kind en die van de oude man een mensenleven van de vroege jeugd tot de dood.

Energie besparen?

Als ik het citaatrecht goed begijp mag ik onderstaand stukje hier plaatsen.  Het komt uit het boek De Greppel van Herman Koch.
De schrijver laat op pagina 251 een van de personen (briljant sterrenkundige}  zeggen:

Of er waarheid in schuilt of onzin is,  weet ik niet, ik kan er niets over vinden op Google en heb er zelf geen verstand van.
Maar het is een interessante gedachte

Ontzielde wereld…

.. is de titel van een boek dat Franklin Foer schreef.
Hij vindt dat we ons moeten weren tegen GAFA, afkorting van Google, Amazon, Facebook en Apple.
Hij staat niet alleen in die opvatting, ik ken verschillende mensen die huiverig zijn voor niet alleen het prijsgeven van hun identiteit, ook voor een wereld die gedebiliseerd wordt, een eenheidsworst is. Sommigen van hen voelen een groot wantrouwen, ze zeggen dat Silicon Valley één groot afluisterapparaat is.
Of het echt zo erg is kan ik niet beoordelen al zie ik wel het onbehoorlijke gemak waarmee Google je je privégegevens ontfutselt.
Foer schreef er een boek over, in de Volkskrant lees je meer. Je wordt er bijna bang van.
De volkskrant, Franklin Foer