Orkney-eilanden

Over stormen gesproken.
In een van mijn laatst gelezen boeken speelt het verslag van een afkickende alcoholiste. Ze gaat daartoe terug naar haar roots,  de Orkney-eilanden of Orcaden. Het noordste noorden van Schotland. Amy Liptrot is de schrijfster.
visitorkney                 wikipedia-Orkney-eilanden
Het begin gaat over de groei van haar verslaving, in Londen. Daarna speelt de ontwenning een rol, ingebed in de beschrijving van het harde leven op de eilanden. Dit voert de boventoon.  Een bijna wreed klimaat, zoals de winden op de hogere en kleinere eilandjes waar de kleuters alleen vastgebonden de straat op mochten tijdens de stormen, kleine dieren wegwaaiden, geen glazen kassen  konden bestaan en alles vastgespijkerd  werd. Geweldige beschrijving die nergens saai wordt. Interessant is ook de herkomst van de bewoners.
Toch leest het als een roman door de verhouding tot haar psychotische vader en, in mindere mate, haar overgodsdienstige moeder. En door de knappe verteltrant.
De titel slaat op de hogerliggende weiden waar het klimaat op zijn strengst is.
Hier lees je een uitgebreider review.
Een mooi boek, het kopen of lenen waard.
Advertenties

‘Woede’, eindelijk uit.

Boekenweekgeschenk  2001.
Nu pas kwam ik er toe het te lezen. En deed er lang over, het was me onmogelijk achter elkaar door te gaan  gezien de uitgebreide schrijfstijl die Rushdie hanteert.  Denk aan uit-elkaar-getrokken situaties en gedachtengangen.
Volgens een criticus (Max Pam) was het een misgreep, ‘het boekenweekgeschenk is bedoeld om niet-lezers aan het lezen te krijgen.‘  Dat zal met dit boek niet  lukken, het is een pil van 253 bladzijden die je volle aandacht nodig heeft.
Het duurt even voor je aan de bron van de woede toekomt en uiteindelijk vraag je je af of er een dergelijk omvangrijk werk voor nodig was als verklaring. Van deze roman  hadden er twee  gemaakt kunnen worden.
Niettemin is het een origineel verhaal, een geduldige leesverslaafde zal er misschien van smullen.
Voor de inhoud hieronder een paar reviews.

https://www.maxpam.nl/archief/Rushdie.html  (Deze recensie is lang)

‘een caleidoscopische roman die een actueel portret schetst van een leven aan het begin van het derde millennium, van een wereldstad in een tijd van schijnbaar eindeloze welvaart, die paradoxaal ook een tijd is van dorheid in het dagelijkse bestaan van veel mensen.’
Biblion recensie

Het verhaal van Malik Solanka, een historicus die een moeizaam huwelijk ontvlucht door zich in New York te vestigen waar hij zich bezighoudt met zijn hobby: poppen maken. Hij blijkt het slachtoffer te zijn van seksueel misbruik door zijn vader, die hem dwong een meisje te zijn en hem oraal te bevredigen.
Tweedehands christelijke boeken.

Nuttige Pinksterdagen

Naast het gewone leeswerk had ik deze week als extraatje twee aanraders en een nieuw boek van een medeblogster in handen. Hoe  verschillend ze ook waren, ik las ze alle drie gretig.
De beschrijvingen houd ik summier, reviews zijn op google te vinden.

De lege stad, Simone van der Vlugt   (via villasappho.)
– Lotgevallen van een jonge vrouw uit Rotterdam, Tweede wereldoorlog.
As in tas, Jelle Brandt Corstius,  (via  therese   )
–  Fietstocht naar Middellands Zee om de dood van zijn vader te verwerken
Artikel dertien, Petra Sparks,   (via petrasparks  )
– Actuele sf, spannend en eigentijds geschreven.  Het voedselpatroon… de omslag spreekt voor zich.

               

Over boeken

Er zijn boeken die je nooit vergeet.
Er zijn er ook die je herleest alsof het een nieuw exemplaar is, je hebt de complete inhoud vergeten. Te vlug gelezen of de helft overgeslagen.
Daar tussenin staan de ‘o ja’s‘, zodra je ze open slaat herinner je je het weer, of  je herkent gaandeweg het verhaal.
De laatste categorie komt  het meeste voor. Waar het aan ligt weet ik niet. Het zijn niet allemaal slechte boeken, integendeel, er zijn heel goede bij.
Zouden het de onderwerpen zijn waar je op uitgekeken raakt? Ik weet nog dat ik na ettelijke Arendsogen mijn broer verzocht op een ander genre over te stappen, ik werd die brave Bob Stanhope met zijn edele Indiaan spuugzat.
Zo verging het me ook met de Tweede Wereldoorlog, Holocaust, Emancipatie, James Bond, Midden-Oosten, Gezondheid en aanverwanten, Huwelijksgeluk en heel veel andere items die weliswaar erg belangrijk zijn maar waar je niet teveel van moet lezen. Wanneer je jezelf overvoert gaat het eten je tegenstaan.
Een andere mogelijkheid is een gebrekkig geheugen. Wie weet mankeert er het een en ander aan of ben ik kort van boekenmemorie.  Misschien bestaat er een te klein onthoudreservoir, zoiets weet je zelf niet en naar een neuroloog ga je niet want god weet wat die ontdekt wat je juist niet wil weten.
Het is geen punt waar ik wakker van lig. Ik vraag het me alleen maar af.

Lezen en schrijven

Het was een lange dag met veel (winkel-)bezoek en geblader in tijdschriften. Daarbij kwam de volgende herinnering bij me op.

In het huis van mijn jeugd zwierf altijd lees- en schrijfwerk.
Van krant tot kladblok, van tijdschrift tot postpapier en van alles daartussenin.
We vonden dit heel gewoon, bij familie zagen we het ook.
Ook in mijn eigen gezin tierden de papierhopen welig.
Toen, op een dag, kwamen man en ik bij nieuwe kennissen te logeren.
Hartelijke ontvangst, prima bed, brood en bad; toch was ik te vroeg wakker (als gewoonlijk) en ging op zoek naar iets te lezen, desnoods een oude krant.
Niets.
Helemaal niets vond ik behalve een bijna lege krantenbak. Daar lag een haakwerkje in.
Omdat we de avond tevoren gekaart hadden keek ik of het spel er nog lag, ik hoopte op een bijbehorend blokje met potlood of iets dergelijks. No way.
Ik was er beduusd van.
Natuurlijk begrijp ik dat niet iedereen van lezen houd of geen krant heeft maar de meeste huishoudens hebben iets van papier, zelfs degenen die altijd alles opruimen, al is het een kalender voor afspraken en verjaardagen.
Ik zou niet weten hoe ik de overtollige tijd moest doorkomen, ook toen ik voor de kinderen zorgde en sportte en een echtgenoot zoet hield was er tijd teveel.  Misschien was handwerken nuttiger geweest. Of wat dan ook.
Dit speelde me door het hoofd.
De kennissen waren eenmalig, kerstkaarten kwamen niet meer.
Ze hadden zeker geen pen.

Boek over Afrika

De Afrikaanse weg, Ton van der Lee.

Mocht je denken iets van Afrika af te weten, dan kom je er bij het lezen van dit boek wel op terug. Geen sluitende roman maar zo leest het wel.
Hij maakt een auto-trip van Kaapstad naar Caïro en weet van alle Oost-Afrikaanse landen iets te vertellen. Oorsprong, economie, bevolking en godsdienten, kolonisatie, slavenhandel en  manipulaties van het westen, oudheid, noem maar op. Vragend naar oplossingen papt hij met de mensen aan.
Jammer dat het enigszins gedateerd is (2008), ik zou graag iets vergelijkbaars  willen lezen over de jaren van nu maar kan het niet vinden.
Voor wie houdt van reisverhalen met diepgang is dit een aanrader.

Koffie met boek

minibieb-van-cuijkse-albert-heijn
S
lim idee van AH, leners komen gegarandeerd terug.

Ik kan haast niet wachten tot het ook in ons dorp doordringt. En hoeveel boeken er te leen zijn, of het aanbod te pruimen is, of er gekeken is naar de soort klanten die  het betreffende filiaal bezoeken. Waarschijnlijk wel. Daarom probeer ik de laatste dagen veel intelligente producten te kopen zodat er niet alleen Potters te leen zijn.
Probleem is dat ik niet weet welke de intelligente producten zijn.
Schaart chardonnay zich daaronder of is dat uit? Brabants biertje? En wat als ik niet van grauwe gezonde granen houd, telt rambol-met-noot dan ook mee? Of een gewoon bruin broodje kaas? Hoe pienter is dat?
De vragen stapelen zich op en wie heeft de antwoorden?
Dat hoop ik te lezen in Appie’s Bieb-boeken.
En dat ik er zegels bij krijg.

Ongeveer beter


Bekomen van de val, napijntjes, Trump, commentaren op en verklaringen  over zijn kiezers, ben ik weer bij de tijd. Nou ja, ongeveer .
Veel spotprenten kwamen langs, de schrijdende gang van Melania viel me op.  Liever had ik Clinton gezien maar als a-politieke leek denk ik dat de VS toch wel doordraaien en wij in hun kielzog ook.

Een paar dagen zonder Internet is goed te doen als je meestentijds op de bank ligt of hangt. Interesse voor medebloggers is er niet, sorry(komt goed), koffie en paracetamol hadden voorrang.
Intussen bleef ik voldoende wakker om dit boek te lezen,  ‘Het vergeten seizoen’ van Peter Delpeut.
Dat was genieten; mooi geschreven met hier en daar uitgebreide gedachtegangen, toch spannend.  In eerste instantie vreesde ik een vroom heiligenverhaal maar het is verre van dat, juist heel werelds.

Over de inhoud zegt de achterflap:↓