Waar is….

En wéér was er iets kwijt.
Ik miste de kleine koekenpan, een groot mes, een tafelmes en en een koffiemok.
De pan was gauw gevonden, die stond op de gewone plek. Ik had er overheen gekeken.
De koffiemok had ik ook gauw te pakken, stond nog buiten met een dessertbordje (had ik nog niet gemist) en het tafelmes. Samen met een verfrommelde tissue.
Het grote mes echter baarde me zorgen. Ik kon me met geen mogelijkheid herinneren waar ik dat gelaten had.
In gedachten ging ik terug. Sla gesneden en een ui, de gewone dingen, maar hoe ik ook piekerde, er verscheen geen mes.
Vreselijke visioenen kwamen op.
Bewustzijnvernauwing en iemand doodgestoken? Kat geslacht? Waarschijnlijk niet, er waren geen bloedspatten.
Beginnende aftakeling? Heb ik met het mes boodschappen gedaan? En waarom? Heeft iemand het me afgenomen? Dan kon ik elk moment de politie verwachten.
Onder bed verstopt in een vlaag van paranoïa?
Een dievende onverlaat die nu rondsloop om me te vermoorden?
Moe van dit achterlijke denken kreeg ik eindelijk een logische inval: de vaatwasser, er valt wel eens wat tussen de rekken.
Daar lag het mes. Op de bodem.
Pffffffff.
Ik had een ontspannen boek nodig om bij te komen.

Het is niet dat ik een chaoot ben, integendeel, alles heeft een vaste plaats.
Het is gesuf. Lees ik een boek dan vergeet ik de tijd en andere dingen. Waarschijnlijk heb ik een paar hoofdstukken gelezen voordat ik de afwas opruimde.
Ik geef het node toe maar mijn moeder had wel ’n beetje gelijk als ze me een doos zonder deksel noemde.
Maar misschien leer ik nog bij.

Advertenties

Het Orakelboek

Het bestaat nog steeds en de antwoorden blijven orakels, haast niet te interpreteren. Enkele vragen die ik indertijd stelde.

Zijn we gelukkig?
 –  Je hebt de letter B gekozen: Iemand wiens naam met een B begint staat je in de weg.

Blijven we voor altijd bij elkaar?
 –  De Maagd dringt er bij je op aan om ervan af te zien

Houdt Moppie (onze hond) van ons?
–  De steen die je hebt gekozen is de Smaragd: twijfel er niet eens aan.

Is liefde echt blind?
– De handlijnkundige ziet een lange middelvinger. Speel met het idee en kijk wat er gebeurt.

Bestaat ‘love at first bite’?
 De Kaarten zijn uit elkaar gevallen: de vraag die je stelt is een onmogelijkheid.

Houd ik van mijn medebloggers?
Je hebt de Sodaliet gekozen: het kan zijn dat er al een beslissing is genomen.

Is liefde houdbaar?
  De Zigeunerin ziet een sprinkhaan in de kristallen bol: een toegenegen ja.

Is man’s maag bestand tegen mijn liefde?
 De Handlijnkundige ziet een onregelmatige zonnelijn. Tegenslag is waarschijnlijk.

Hè?? Wat een onfatsoenlijk antwoord zeg, sta ik daarvoor urenlang aan het fornuis.

Een paar reviews staan  /hier  

 

Nietzomakkelijkboek

Het lezen van dit boek bracht me in een neerslachtige stemming.
Waarom dan doorgegaan?
De auteur weet je te boeien waardoor je wilt weten hoe het afloopt.
Een Vlaamse boerenjongen groeit op in een tijd waarbij ik me niets kan voorstellen en ik was toch ook katholiek opgevoed met scholen waar de cijferlijsten belangrijk waren.
Het verschil zal in de streek en leefomgeving gelegen hebben.
Geinteresseerd? Mocht U gevoelig zijn voor stemmingen, leg dan alvast een luchtiger volgleeswerk klaar.
ps
Het einde vond ik een beetje van dik hout maar dat is een persoonlijke smaak.

De beknopte inhoud op de achterflap maakt veel duidelijk over de sfeer:
In “Kroniek van een verzonnen” leven, geschreven door Charles Ducal (Leuven, 1952), komt in een van godsdienst en plichtsgevoel doordrenkt milieu op het Vlaamse platteland een zesjarige jongen thuis met zijn eerste rapport: honderd op honderd. Die prestatie wordt de drijfveer van zijn leven: de beste zijn, altijd en overal. Maar een andere ervaring is minstens zo bepalend voor zijn verdere leven: hij is getuige van een verkrachting die eindigt in doodslag. Het daardoor ontstane trauma tekent hem voorgoed in zijn omgang met de vrouw en zijn worsteling met seksualiteit. Lichamelijkheid en seks zijn van een verboden, lagere orde. Pas als ouder wordende man komt hij via een aantal confronterende situaties en ontmoetingen in het reine met zichzelf. Deze roman schetst via een ragfijn netwerk van draden tussen de wereld van het kind en die van de oude man een mensenleven van de vroege jeugd tot de dood.

Energie besparen?

Als ik het citaatrecht goed begijp mag ik onderstaand stukje hier plaatsen.  Het komt uit het boek De Greppel van Herman Koch.
De schrijver laat op pagina 251 een van de personen (briljant sterrenkundige}  zeggen:

Of er waarheid in schuilt of onzin is,  weet ik niet, ik kan er niets over vinden op Google en heb er zelf geen verstand van.
Maar het is een interessante gedachte

Ontzielde wereld…

.. is de titel van een boek dat Franklin Foer schreef.
Hij vindt dat we ons moeten weren tegen GAFA, afkorting van Google, Amazon, Facebook en Apple.
Hij staat niet alleen in die opvatting, ik ken verschillende mensen die huiverig zijn voor niet alleen het prijsgeven van hun identiteit, ook voor een wereld die gedebiliseerd wordt, een eenheidsworst is. Sommigen van hen voelen een groot wantrouwen, ze zeggen dat Silicon Valley één groot afluisterapparaat is.
Of het echt zo erg is kan ik niet beoordelen al zie ik wel het onbehoorlijke gemak waarmee Google je je privégegevens ontfutselt.
Foer schreef er een boek over, in de Volkskrant lees je meer. Je wordt er bijna bang van.
De volkskrant, Franklin Foer

Orkney-eilanden

Over stormen gesproken.
In een van mijn laatst gelezen boeken speelt het verslag van een afkickende alcoholiste. Ze gaat daartoe terug naar haar roots,  de Orkney-eilanden of Orcaden. Het noordste noorden van Schotland. Amy Liptrot is de schrijfster.
visitorkney                 wikipedia-Orkney-eilanden
Het begin gaat over de groei van haar verslaving, in Londen. Daarna speelt de ontwenning een rol, ingebed in de beschrijving van het harde leven op de eilanden. Dit voert de boventoon.  Een bijna wreed klimaat, zoals de winden op de hogere en kleinere eilandjes waar de kleuters alleen vastgebonden de straat op mochten tijdens de stormen, kleine dieren wegwaaiden, geen glazen kassen  konden bestaan en alles vastgespijkerd  werd. Geweldige beschrijving die nergens saai wordt. Interessant is ook de herkomst van de bewoners.
Toch leest het als een roman door de verhouding tot haar psychotische vader en, in mindere mate, haar overgodsdienstige moeder. En door de knappe verteltrant.
De titel slaat op de hogerliggende weiden waar het klimaat op zijn strengst is.
Hier lees je een uitgebreider review.
Een mooi boek, het kopen of lenen waard.

‘Woede’, eindelijk uit.

Boekenweekgeschenk  2001.
Nu pas kwam ik er toe het te lezen. En deed er lang over, het was me onmogelijk achter elkaar door te gaan  gezien de uitgebreide schrijfstijl die Rushdie hanteert.  Denk aan uit-elkaar-getrokken situaties en gedachtengangen.
Volgens een criticus (Max Pam) was het een misgreep, ‘het boekenweekgeschenk is bedoeld om niet-lezers aan het lezen te krijgen.‘  Dat zal met dit boek niet  lukken, het is een pil van 253 bladzijden die je volle aandacht nodig heeft.
Het duurt even voor je aan de bron van de woede toekomt en uiteindelijk vraag je je af of er een dergelijk omvangrijk werk voor nodig was als verklaring. Van deze roman  hadden er twee  gemaakt kunnen worden.
Niettemin is het een origineel verhaal, een geduldige leesverslaafde zal er misschien van smullen.
Voor de inhoud hieronder een paar reviews.

https://www.maxpam.nl/archief/Rushdie.html  (Deze recensie is lang)

‘een caleidoscopische roman die een actueel portret schetst van een leven aan het begin van het derde millennium, van een wereldstad in een tijd van schijnbaar eindeloze welvaart, die paradoxaal ook een tijd is van dorheid in het dagelijkse bestaan van veel mensen.’
Biblion recensie

Het verhaal van Malik Solanka, een historicus die een moeizaam huwelijk ontvlucht door zich in New York te vestigen waar hij zich bezighoudt met zijn hobby: poppen maken. Hij blijkt het slachtoffer te zijn van seksueel misbruik door zijn vader, die hem dwong een meisje te zijn en hem oraal te bevredigen.
Tweedehands christelijke boeken.

Nuttige Pinksterdagen

Naast het gewone leeswerk had ik deze week als extraatje twee aanraders en een nieuw boek van een medeblogster in handen. Hoe  verschillend ze ook waren, ik las ze alle drie gretig.
De beschrijvingen houd ik summier, reviews zijn op google te vinden.

De lege stad, Simone van der Vlugt   (via villasappho.)
– Lotgevallen van een jonge vrouw uit Rotterdam, Tweede wereldoorlog.
As in tas, Jelle Brandt Corstius,  (via  therese   )
–  Fietstocht naar Middellands Zee om de dood van zijn vader te verwerken
Artikel dertien, Petra Sparks,   (via petrasparks  )
– Actuele sf, spannend en eigentijds geschreven.  Het voedselpatroon… de omslag spreekt voor zich.

               

Over boeken

Er zijn boeken die je nooit vergeet.
Er zijn er ook die je herleest alsof het een nieuw exemplaar is, je hebt de complete inhoud vergeten. Te vlug gelezen of de helft overgeslagen.
Daar tussenin staan de ‘o ja’s‘, zodra je ze open slaat herinner je je het weer, of  je herkent gaandeweg het verhaal.
De laatste categorie komt  het meeste voor. Waar het aan ligt weet ik niet. Het zijn niet allemaal slechte boeken, integendeel, er zijn heel goede bij.
Zouden het de onderwerpen zijn waar je op uitgekeken raakt? Ik weet nog dat ik na ettelijke Arendsogen mijn broer verzocht op een ander genre over te stappen, ik werd die brave Bob Stanhope met zijn edele Indiaan spuugzat.
Zo verging het me ook met de Tweede Wereldoorlog, Holocaust, Emancipatie, James Bond, Midden-Oosten, Gezondheid en aanverwanten, Huwelijksgeluk en heel veel andere items die weliswaar erg belangrijk zijn maar waar je niet teveel van moet lezen. Wanneer je jezelf overvoert gaat het eten je tegenstaan.
Een andere mogelijkheid is een gebrekkig geheugen. Wie weet mankeert er het een en ander aan of ben ik kort van boekenmemorie.  Misschien bestaat er een te klein onthoudreservoir, zoiets weet je zelf niet en naar een neuroloog ga je niet want god weet wat die ontdekt wat je juist niet wil weten.
Het is geen punt waar ik wakker van lig. Ik vraag het me alleen maar af.