boek·stapelgedicht

Stapelgedicht…

…deze moet nog even.
Ilja is, zacht uitgedrukt, niet mijn favoriet. Hij maakt een ijdele indruk en ik vind zijn Grand Hotel Europa alleen te pruimen door een stuk of wat mooie zinnen. De rest, ach, bekende onderwerpen.  Ik voelde me ’n beetje belazerd.
In plaats van de titel staat zijn naam  op de rug.

===

boek

Lezen?

Daar bewegen er nauwelijks in zit en de bibliotheek op halve kracht draait zocht ik in de boekenkast. Je moet toch wat.
Ik stuitte op een vergeten exemplaar waarvan ik nooit heb geweten hoe het hier terecht kwam. Adem van Geluk, een bundel van Leni Saris, Jos van Manen-Pieters, Henny Thijssing–Boer.  Weer  gauw weggemoffeld.
Ik vond het boek van Daniel Kehlman, Het meten van de wereld.
Vreselijk ding.
Hierin ben ik talloze malen begonnen en even zo vaak mee gestopt.
De oubollige humor is te tergend om te vermaken en van personages’ wetenschap snap ik niks.
Ik zocht verder maar het regende opeens.
Vlug een stoel naar buiten, vol verwachting het gezicht omhoog.
Tja.
Net zat ik in positie toen het blikte.
Donder er achteraan. Paar hagelstenen. Grrr.
Narrig stond ik voor de kast.
Geen goed boek.
Geen buitendouche.
Geen pistool.
Pling. Buurvrouw redde me met een grap.
==
boek

Kees Stip. ‘Op een draak’

Die laatste zin, kostelijk.
De eerste keer dat ik het las moest ik wel even denken.
Hoe eenvoudig het ook lijkt, het is een knap taalspel.

Uit het boek  Het Grote Beestenfeest.
Een oudje, ooit bij de bibliotheek gekocht,
lekker dik met maar liefst 248 pagina’s vol humor.
Ik kijk er nog steeds in, goed voor het humeur.
De gedichtjes blijven leuk en inspirerend.
=

 

 

 

 

 

 

boek

‘Client E. Busken’ van Jeroen Brouwers

De meeste boeken beschrijf ik niet. Een enkele, zoals deze,  wel. Topschrijver.
Het is een verslag vol bitterheid, zwarte humor mag je ook zeggen.
Je leest de gedachtengang van cliënt E Buskes,  24 uur.
De opschepperijen zijn hilarisch, zijn opmerkingsgave is groots.
Hier de flaptekst die het beter uitlegt.

boek·verhaal

Herman wie?


Een klein meisje huilde en vroeg ‘waarom mag ik niet naar mamma?’ ‘Dat kan niet schat,’zei pappa, ‘mamma is in de hemel.’

‘Daar wil ik naar toe.’ Driftig stampte ze tot een grote zus haar bij het handje nam, ‘kom maar, ik breng je.’
Gewillig liep ze mee. ‘Is het ver?’ ‘vroeg ze.
‘Nee, we zijn er bijna.’  Ze waren al bijna bij het water, tussen het riet zou zij haar zusje naar  mamma brengen.
Hier stopte ik.
Het drong tot me door dat ik een oud verhaal kopieerde. Over een meisje dat haar broers en zusjes naar hun gestorven mamma zou brengen door ze te verdrinken, het lukte niet, na het eerste slachtoffer wilden ze naar huis.
Oneindig droevig, echt Herman die dit kon schrijven als geen ander zonder goedkoop te worden.
Maar ik weet niet meer welke Herman.
Iemand?
update
Het zou ook Bertolt Brecht kunnen zijn, ik zoek nog steeds.

boek·boekenkast

Sommige oudjes doen het nog best


De afgelopen weken ben ik weer in de boekenkast gedoken om ruimte te maken.
Tja, dan ga je eerst even zitten met een  ‘o jaaa’ bij sommige boeken.  Opruimen schoot niet op, vier stuks legde ik apart om te herlezen en ik moet zeggen: oud is menigmaal nog steeds goed. In schrijven dan.
Jan de Hartog (De Kapitein) is taai maar schrijven kon hij.
Milan Kundera (De ondraaglijke lichtheid van het bestaan) leest beter en de titel is ronduit schitterend.
Greg Bear  (Aambeeld van Sterren, sf) boeit nog steeds, meer dan Asimov.
J.B. Priestey (Een straatje in Londen) las ik al honderd keer. En nu weer.
Nog even gebladerd in de Christie’s, Mankells, Ludlums, Grishams, en meer van dat, best goede auteurs maar ze trekken me niet meer. Ze nemen zinloos veel plaats in.
De eeuwige vraag is opnieuw – wat moet ik ermee- dus blijven ze staan.
Net als Palmen, Pfeijffer, Gort, Siebelink, enzovoorts enzoverder.
En dan de verstandige boeken, kook-  handwerk- en andere vreselijkheden. Wijzer werd ik er niet van, nee dan strips. Flippie Flink bezorgt me dagenlang een goed humeur.
(Ik heb er maar 1 album van, helaas)

Een boekenkast is vergelijkbaar met een vliering, garage en zolder,
je wilt ze opruimen, bent er een lange middag zoet mee en uiteindelijk mag niets weg.
Hoogstens wat opgeschoven.
==

boek·versje

Teruggevonden: versje Grand Hotel Europa

Loop je in Amsterdam
of in Venetië
voel je je vleugellam
en ruïneus.

Dat is hoe Ilja schreef
interessantsgewijs
Nieuw is het allerminst
wel modieus.
=
Dit Ollekebolleke  was ik kwijt. Ik schreef het nav het boek Grand Hotel Europa van Ilja Pfeijffer.
Geprezen, genomineerd voor de Libris Literatuurprijs.
Er staan ontegenzeggelijk mooie stukjes in met prachtige zinnen, de titel is prima. Deskundigen zijn vol lof.
Maar daarom  hoef ìk het nog niet mooi te vinden.
(De beschrijving van het boek is makkelijk te vinden op Google.)
==

boek

Moeilijk doen

Dit zijn dagen waarop je iets anders uit de kast pakt.
De hele dag luieren bij een aangenaam briesje, dat maakt misschien de lust vrij om me door een  lastig boek te worstelen.
Ik zocht een kleine stapel uit en begon.
Het werd niks, ik kon net zo goed met mijn ogen dicht lezen.
Een boek spreekt je aan of niet, de bries maakt ze niet aangenamer. Ze blijven saai, langdradig, humorloos, oninteressant, alle goede wil mijnerzijds hielp me opnieuw niet verder dan enkele hoofdstukken. Waarschijnlijk snap ik ze niet.
Daarbij viel ik telkens in slaap waardoor ik de toch al dunne draad herhaaldelijk kwijtraakte.
Vergeleken bij dit stapeltje is de Kamerplantengids een bron van vermaak.
Na enkele pogingen gaf ik het op en legde de miskende oogst terug in de kast.
Ik wil ze weg doen maar weet niet aan wie, het is bijna een belediging om ze te geven.
In mezelf pruttelend liep een ander oudje me in handen, tja, mooi, daarom ken ik het ik uit mijn hoofd. Uiteindelijk nam ik het bibliotheekexemplaar maar weer op.
Waarom zou ik moeilijk doen.

Voor morgen heb ik andere plannen.
Ik ga hetzelfde doen als vorig jaar en maak een kussenovertrek   
Er ligt nog een grote lap stof.
Je verzint graag wat om de warmte te slim af te zijn.
Tenzij het niet lukt. Te warm, te geen zin, te lui, te suf.
Dan verlies je.
=

boek

Hoe en wat, vraagje.


Er liggen hier een paar oude boeken die ik niet langer dan een kwartier kan lezen door de stank.
Google deed verschillende ideeën aan de hand, soda, lavendel, bleek, luchten, zon, en meer, het hielp niet veel.
Deze boeken zijn erger dan alleen maar duf of beschimmeld.
Ze lagen jarenlang in een boekenkast in de woonkamer van een vochtige woning waarin zo goed als doorlopend gerookt werd, alleen met de schoonmaak werd de inhoud gelucht. Hoogstens een dag of drie.
Ik bewaar ze in plastic zakken, haal ze er even uit, blader wat en pak ze weer in wat het er natuurlijk niet beter op maakt. Luchten is waarschijnlijk verstandiger maar zelfs buiten merk je de penetrante geur.
Ik denk dat de hardnekkige rookgeur de hoofdschuldige is.

Weet iemand een afdoend middeltje hiervoor?
(Voordat ik het loodje leg).
==

boek

Boeren in druk

Het woord ‘boer’ is bekend in diverse betekenissen.
In dit bundeltje van Wim Daniëls vond ik woorden en uitdrukkingen die ik niet kende.
‘Boerenkrak’, ‘boerenplat’ bijvoorbeeld, en gezegdes die nieuw zijn.
Voor mij tenminste.
De betekenissen zijn nog steeds hetzelfde: hard werken, wars van chic, klagerig, enzovoorts.
Vermakelijk om te lezen.
Geen dijenkleters, gewoon aardig, soms herkenning.
Iets om bij de hand te hebben naast de luie stoel.
Een paar voorbeelden