Geen ambities hebben


..was handig. Niets te verdedigen en zo. Goedkoop eigenlijk.
Maar trof ik iemand met een vastomlijnd doel in het leven dan bewonderde ik dat.
Het leek me een groot gemak ergens van overtuigd te zijn, zodanig dat het een streefdoel werd.  Beroep, kunst, hobby, wat dan ook. Je hoefde niet te zoeken.
Deze mensen (dag-)droomden niet in het vage, wachtten niet op witte paarden-prinsen of volmaakte echtgenotes. Ze wisten wat ze wilden. Tenminste, zo zag ik dat. Dan roerde er iets in me, niet wild maar duidelijk. Een beetje hunker. Misschien een vorm van jaloezie: zij wel.
Zelf had ik een schimmig beeld van de toekomst; ik zou wel zien, er gebeurde vast wel iets. Ooit, ergens.
En ja, er overkwam me van alles en jaloezie kwam er niet meer aan te pas, geen tijd.
Dromen werden al of niet werkelijkheid.
Cliché: het valt soms mee, soms tegen. Voor wie niet?
Zo gaat dat.
En ambities heb ik nog steeds niet.
Advertenties

Over ambities

Die heb ik niet. Nooit gehad.
Het mag een wonder heten dat ik een paar diploma’s heb,  die van zwemmen bijvoorbeeld, en een van school. Natuurlijk was ik trots op een mooi punt maar een iets lager vond ik ook goed.
Op handwerk-,  gymnastiek- en kabouterclubs blonk ik nergens in uit, waarom zou ik, en wie zegt dat het me zou lukken?
Slechts een paar maal werd ik bevangen door competitiedrang, met  verhalenwedstrijden. Een paar keer won ik, mijn werk werd geplaatst in een bundeltje en ik kreeg het thuisgestuurd als bewijs. Sjonge. Ik wist niet wat me overkwam.
Dat was genoeg. Het gebeurt nog maar zelden dat ik iets instuur; het idee dat meer dan een kwart miljoen amateurs hetzelfde doel hebben doet me inzien dat de winkans te klein is om me daar druk om te maken.

Nederland heeft er niets mee geleden en de rest van de mensheid ook niet.
Als een boek van mijn hand de wereld zou redden, ja dan.
Dan begon ik er gister nog aan.