Agenda


De agenda is bijna volgeschreven.

Nog een paar weken, dan kan hij op de stapel die hoger en hoger wordt en waarvan ik me afvraag wat ik er mee moet doen. Er staat niets lezenswaardig in.

Waarom bewaar ik ze dan? Geen idee.

Wie zal ze ooit lezen?  Weet ik ook niet, afgezien van gewone notities is het zowel voor de zoons als mezelf deprimerend alle afspraken met specialisten te zien van echtgenoot voor hij overleed. Wat moeten we met 11.30 neur. aansl. psych. kam. 25 ?
Niks. Daarom is weggooien het beste.
Het liefst zou ik ze verbranden.
Een buitenvuurtje stoken lijkt me ideaal, helaas is dat niet toegestaan en een kachel of open haard  hebben we niet.
En nu speelt een emotie op die ik niet kan verklaren.
Ik kan het niet opbrengen de agenda’s bij het oudpapier te leggen of te verscheuren. Of in de vuilniszak te proppen; terwijl ik er niets mee kan doen, zelfs geen mooie herinnering terughalen.
Dit kan ik niet uitleggen , bewaren is de enige optie.
Het ziet er naar uit dat de kinderen later, bij het leeghalen van mijn huis, de agendadoos tegenkomen en hem, afhankelijk van hun stemming, naar de belt brengen of naar hun vliering. Zodat ze uiteindelijk voor hetzelfde dilemma komen te staan.
Maar dan is net mijn zorg niet meer.
Advertenties