Het moest…

Vanmiddag nam ik afscheid van een dierbaar stuk.
Ik dacht dat het me makkelijk zou afgaan, bij het definitieve moment echter prikte er iets. In ogen en hart.
Zoveel meegemaakt, altijd iets moois, zelden een wanklank.
De troost die me geboden werd was weergaloos, niet te vergelijken met wat dan ook. Ach, kon het maar eeuwig doorgaan, hoefde leeftijd maar geen rol te spelen.
Uiteindelijk huilde ik toch nog ’n beetje voor ik de stap zette.
Mijn maag maakte een rare draai toen ik de laatste woorden sprak:
‘Dag grote friteuse, ouwe reuse, je was super, ik hoop dat je opvolger net zo goed is als jij’.
In een poging hem te vergeten bakte ik een kroket in de nieuwe. Die was ook goed.

Advertenties

Dag, vriendin


Afscheid moeten nemen van vrienden en goede kennissen is altijd jammer. Ik bedoel niet bij overlijden maar door omstandigheden, verhuizen bijvoorbeeld.
Deze keer ging het om een fijne vriendin met wie ik het al heel lang goed kon vinden. Van jongs af met elkaar omgegaan en zelden een kwaad woord. Nooit, eigenlijk.
En toch, de laatste tijd werden we te close, ik voelde het al zei ze er niets over, integendeel, ze leek het prettig te vinden. Dan moet je oppassen, precies de juiste woorden zoeken want ruziemaken is niet de oplossing.
Na een poosje had ik genoeg van haar hang naar mij en verbrak de vriendschap; met pijn weliswaar maar vertel me, wat moest ik anders? Verhuizen hoefde niet, moeilijk was het wel.
“Ik ben te dik met jou,” zei ik, “of jij met mij maar het is hoe dan ook niet gezond. Vaarwel.”
Betraand streelde ik haar laatste aandenken en gooide het in de prullenbak.
“Dag, Chocoplak, het ga je goed.”