Afgezonderd wonen


Zojuist keek ik naar Floortje-naar-het-einde-van-de-wereld.

Deze keer was ze in Palmerston, een van de Cookeilanden in de Stille Oceaan.

Zoals gewoonlijk was het een interessant maar beknopt programma met pragmatische informatie en enkele persoonlijke bekentenissen, net genoeg om je een voorstelling te maken van het leven van de bewoners; je krijgt slechts een vleugje mee van het werkelijke leven op eenzame plekken.

En daar zou ik graag iets meer over willen horen.
Hoe moeilijk is het, weg te gaan van je westerse gerief? Wie kan dat?

Ik mag graag aannemen dat ik heel goed afgezonderd kan wonen en me wel amuseer met pc, boeken en andere dingen maar als ik denk aan het (bijna) volkomen afgesneden te zijn van de wereld, dan geloof ik mezelf niet.

Misschien lukt dat wanneer je op die manier opgroeit; op volwassen leeftijd de eenzaamheid binnenstappen lijkt me hoogstens haalbaar voor korte tijd.
Om te genezen van een verloren liefde, van verdriet.
Of van wat dan ook.
We zouden het moeten uitproberen om te kunnen oordelen.
Maar dat durf ik niet.