Niets meer aan te doen (2)

Zo nuchter mogelijk probeerde ik de toestand onder ogen te zien.
Wat verwachtte hij hiermee?
De telefoon trilde, op het display stond een onbekend nummer.
Aarzelend nam ik op, niet in staat tot beleefdheden.
‘Hallo?’ Stilte.  Dan ‘Miaaauwww…’
Geschrokken, overdonderd, wist ik niets te zeggen maar dat hoefde ook niet. Er was al opgehangen.
borrelbrandy-6884004__340Ik wist de koelkast te bereiken, een drankje, dat was wat ik nodig had.
Aaaah, de opluchting, halverwege het tweede glas werd het trillen minder.  Heel goed, nu kon ik beter nadenken.
En me prepareren op maatregelen, wat ga ik doen.
Ideeën flitsten door mijn hoofd, lucide, de alcohol deed zijn werk.
Als ik de advocaat en de politie erbuiten liet en het zelf eens opknapte? Zou dat niet een betere oplossing zijn? Wat heet, de allerbeste.
Wraakzuchtig fantaseerde ik er op los  maar wacht es, er was nog iets.
Kat, kater,klein katertje, een andere herinnering worstelde zich naar boven. Een scheldpartij, hatelijk als de pest.
Was je weer bezopen?
– Ach wat, ik heb alleen een beetje ’n kater.
-Natuurlijk.
Nu snapte ik het. Kater,  katertje. Ons katje was een katertje.
Een natrap, de godvergeten schooier.
Maar waarom de helft?
Ik keek weer naar de doos; de alcohol schonk me moed en ik porde in het halve dier. Er lag een stuk schrijfpapier onder, zag ik nu.
Ik trok het tevoorschijn en las de bloederige woorden:
‘De andere helft volgt en je weet niet wanneer….’

© Brt. bertjens