We fietsten en raakten de weg kwijt

Wat me nog steeds verbaast is het feit dat we een paar keer verdwaalden in eigen omgeving, althans die van echtgenoot die claimde de halve provincie te kennen.
Eenmaal zelfs dichtbij eigen dorp, we schatten hoogstens 10-15 km verderop.

De keer dat we in dichte struiken en tussen donker geboomte terecht kwamen
En dat er hoogwater was en we tussen een paar maïsvelden fietsen die volledig blank stonden.
Dat we  in een gebiedje kwamen waar de koeien verbaasd opkeken: wat is dat?
De keer dat we een ven ontdekten dat blijkbaar nooit bezocht werd gezien de griezelige manshoge plantengroei eromheen.
En toen we tussen eindeloze akkers fietsten waarin een doolhof van paadjes lag.
Gelukkig hoorde je altijd ergens een autoweg zodat we op het geluid konden afgaan.
verdwalenpexels-photo-3692550
Wonderlijk is dat we een paar van deze plekken nooit meer terug vonden. Temeer daar het een klein gebied bestrijkt, de bossen rondom onze woonplaats beslaan hoogstens enkele kilometers.
Wel is het op verschillende plekken zeer dichtbegroeid, we zagen vee in miniweidjes tussen bomen en struiken en bijna verborgen akkers.
In de bekende Brabantse Staatsbossen e.d. staan informatie- en naambordjes bij de meeste kruisingen, daar verdwaal je niet.  Vlak bij huis in een paar bosjes lukte het ons wel.
Dan dacht ik wel eens aan de lange polderwegen in het platte Noord-Holland waar het ALTIJD hard waaide en we ALTIJD tegenwind hadden en dat ALTIJD vervloekten.
Maar we verdwaalden er nooit.
=