Regendans der beenderen

Er rommelde wat op het kerkhof.
Een skelet klom uit zijn kist.  -Wat is er aan de hand? gromde hij, ik zak telkens terug.- Jij ook al? Verschillende medebewoners hadden dezelfde klacht.
Een van de oudjes kwam erbij. – Er zit te weinig vocht in de grond, het  verkruimelt wanneer je naar boven wil.
Dus wachten op regen?  Verplicht binnen blijven? Saai zeg.
skeletart-6696175__340-Ik heb een idee, riep een jonkie, we gaan de regendans doen!
De rest weifelde. Kennen we die nog, zou het helpen, misschien, ik had osteoporose , hoewel, toch wel leuk…
Uiteindelijk stelden ze zich op en haakten in.
Muziek was niet nodig.
Het rammelde en klikklakte in honderdvoud,  botten raakten door elkaar, menig spaakbeen verstrikte zich in andermans wervelkolom, het was een hartverwarmend schouwspel zoals ze in elkaar  opgingen.
Helaas, niet voor de aanwonenden.
Toch al aangeschoten –  droogte maakt dorstig-  ergerden ze zich en gooiden stenen en andere troep  naar de dansers ‘ga terug naar je kist,  donderop of ik breek je benen‘ waren de netste woorden.
De skeletten vielen stil, zo zachtjes mogelijk ontknoopten ze zich, fluisterend dat het tòch een lekker danspartijtje was al kwam er geen regen van. Tevreden keerden ze naar de eigen plek.
De laatste kon niet laten de klagers te bespotten:
‘Dat doen jullie ons niet na hè, stelletje dooie pieren’ en dook zijn kist in.
===