ligbad

Een ligbad, is dat weelde?

Ja, vonden we. Vind ik nog steeds. Wanneer ik er als kind over las of hoorde praten spitste ik de oren, dat zou ik ook willen.  Het kon niet, we waren al blij dat er een douche kwam.
Toen mijn ouders verhuisden kregen we een ruime badkamer met een echt bad, eindelijk.
Feest, vonden we het.
Een enorme witte ijzeren (of stalen, wist ik veel) kuip op poten  waarin je precies paste als je een beetje onderuit zakte.
Pa en moe fronsten en deelden direct bevelen uit, één keer per week en met een klein laagje water.
gasfles1589884941We snapten het wel, een vaste gasaansluiting was er niet dus werd het water met flessen butagas verwarmd, ook het badwater. Je begrijpt hoe snel een fles leeg was, na een paar badsessies was het gas op en kreeg je koud water. Vooral doordat we sjoemelden.
Wat nou kleine laagjes, dacht ik, liever een flink gevulde kuip en ‘vergeten’ op het gas te letten. (ongehoorzame jeugd bestond toen ook)
Broer en zus waren niet veel braver en uiteindelijk ging de kuip naar de koeien.
Er werd een douchevloertje aangelegd en toen was het badfeest afgelopen.
Het heeft nog geen half jaar geduurd.
Achteraf vonden we het niet erg, hoefden we niet meer met die grote flessen te slepen. Ze pasten niet goed op de fiets en waren nog zwaar ook, tja, we maakten de inhoud zelf op dus zei Moe: haal jij even een nieuwe ….
Maar het was zalig, zo’n groot bad heb ik nooit meer ergens gezien.
Weelderig baden zolang er warm water was.
==