depressief

Herinneringen spelen soms op.

rennenlandscape-78058__340
Na een suïcidepoging werd hij op tijd gered en naar de psychiatrische afdeling gebracht van een groot ziekenhuis.  Daar ging ik hem opzoeken.
Onderweg, thuis al, wapende ik me tegen de zwarte blikken en warrige uitleg, ik verwachtte ze.
Voor niets, er is geen doeltreffend wapen.
In de gezamenlijke zitkamer die zo vriendelijk mogelijk was ingericht, hing een verlammende sfeer. Schemerlampen, klimplantje, prenten, tijdschriften, goede bedoelingen leken meegetrokken in een zwaarmoedig collectief.
Hier en daar een zwijgende medepatiënt. Iemand huilde.
Luisterend naar zijn woorden, met lange tussenpauzes geuit, voelde ik -ondanks de sufheid- zijn angst die me alle troostwoorden deed inslikken. Hij zou me niet horen. Zijn wereld was gesloten.
Hij wist duidelijk te maken waarom hij de stap genomen had, ‘Ik vluchtte. Het is me niet gelukt….’
Wat te zeggen?
Ik haalde nog maar eens koffie.
==
Reageren hoeft niet, wat moet je ook antwoorden.
De hoofdpersoon – mijn broer – is al lang overleden.
Waarom of waardoor deze herinneringen opspelen weet ik niet. Misschien is het naargeestige covidnieuws de trigger, het houdt maar niet op.
Hoe dan ook.
Morgen verzin ik wat vrolijkers.
==