schoenen·verhaaltje

rode en gele schoen

schoen-158977__340 - kopieschoenroodshoe-1330432__340 - kopieZe lagen vlak bij elkaar op de vuilnisbelt onder een halve tafel.  Gezellig, zou je denken, zo saampjes.
Dat viel tegen,  ze voelden zich verloren, twee helften die niet bij elkaar pasten.
Niettemin werden er gesprekken gevoerd, niet vaak maar af en toe werden de herinneringen hun te machtig.
De rode mijmerde over haar gloriejaren.
We dansten op alle tafels van de wereld,’  verzuchtte ze. ‘Maar ach, mijn linker  raakte verloren in een toilet, vertrapt als een platvloerse slipper en dreef uiteindelijk met het rioolwater de zee in.’ Ze snufte.
De gele bleef niet achter.
Op personeelsfeesten waren dames van de directie jaloers omdat ik aan de voeten zat van een secretaresse. Maar ja, ze verloor mijn rechter en vond haar terug in een plas bier,  toen gooide ze haar in de Maas,’ snotterde ze met weemoed.
Ze wisten niet van hun inmiddels verfomfaaide uiterlijk.
Ze wisten ook niet van het haringpaartje dat onderdak had gevonden in de rode schoen, in de Noordzee langs Camperduin.
Noch van de oester die nog geslotener was dan oesters toch al zijn en zich  verschool in de gele schoen. In de Stille Oceaan.
Ze lazen geen kranten.
==