Geen categorie

Een restje woorden..

…  in verbrokkelde zinnen zonder enige betekenis, moeizaam geuit en met een lege blik.  Het was alles wat zij haar man te bieden had. Geloof het of niet, hij begreep de woorden die soms niet meer dan een paar letters inhielden.
Ze woonde in het verzorgingstehuis waar ook een vriend van ons een kamer had.
Elke keer als wij op bezoek waren en naar het ontspanningszaaltje gingen troffen we het stel. Zij in een rolstoel, veilig geborgd, hij bij haar zittend, naast haar, bijna tegen haar aan. Haar hand in de zijne, trok ze die weg nam hij haar arm, streelde haar haar, liet haar wat drinken en luisterde, knikte af en toe, verdrietig, toch blij dat ze nog praten kon.
Het was ontroerend en confronterend tegelijk. Je zag dat hij haar zo lang mogelijk wilde behouden maar je hield je hart vast: eens zou het stoppen. En dan?
Toen onze vriend verhuisde naar een andere afdeling waar we pas later hoorden van haar overlijden, waren we begaan maar ook een beetje opgelucht dat we het naderend einde niet hebben gezien. Harteloos, ik weet het, maar zo voelden we het.
Zoveel liefde en zoveel verdriet, al is het van onbekenden, dat doet zeer.

Door het gesprek met een vrouw wier man ongeneeslijk ziek is kwam deze herinnering boven.
Het liet me niet  los, vandaar.
Het mag ook wel eens over iets ernstigs gaan.
liefdeheart-2219356__340
==