Cirroca en Cumulonus·vervolgverhaal

In de wolken. slot

onweercloud-front-4624895__340
Hij dacht. En hij wikte. Na een paar miezerige buitjes tussendoor die hem  geen voldoening schonken zocht hij Cirroca weer op en liet zich haar plannen uitleggen. Dat deed ze met verliefde verve, tot hij er tenslotte mee instemde

Met vurige ijver verzamelde ze bevriende schaapjes tot een kudde die ze netjes groepeerde en instrueerde tot een bijzonder  decor, ze vergaarde zelfs een paar leden van de familie Stratus voor een sluierachtig effect. Blozend leidde ze de troep naar Cumulonus.
Hij stak er fraai bij af en zo zweefden ze statig door het luchtruim als een hemel tableau vivant. Cirroca in een holte onder zijn blinkende kuif, speurend naar een geschikt land. Ze vond er een en maakte Cumulonus attent op de plek, hij keek en zag een – inderdaad- ideaal stuk groen.
Verheugd blies hij zich op tot reusachtige proporties, haast purper van kracht werd hij groter en groter, deelde zich, liet de delen elkaar weer ontmoeten en bracht daarbij immense lichten voort, heetwitte stralen bliksemden over het land gevolgd door zware paukenslagen en roffelende xylofonen.
Het leek een spokige dans begeleid door een geestenorkest.
Juichend dirigeerde Cirroca het corps de ballet dat vederlicht en op veilige afstand rondom de aanbedene wervelde.
Dit was haar hoogtepunt in de liefde, een apotheose van het samenzijn met Cumulonus.
onweerflash-2701903__340
===