Cirroca·vervolgverhaal

In de wolken. 2

wolkenberg
Zijn collega’s echter hadden hun twijfels, niet zozeer over de vaardigheden -een groot oppervlak bewerken behoorde sinds lang tot de mogelijkheden – het was de onwil om samen te werken. Stuk voor stuk waren het eigenzinnige dikkoppen met enorme ego’s, ze wilden zelf de leiding nemen.
Cumulonus deed de ronde, vergeefs aankloppend bij deze en gene en bij iedere afwijzing verdonkerde hij hetgeen hem nog attractiever maakte in de ogen van kleine Cirroca die hem op een afstandje volgde. Zij zou graag een samenwerking met hem aangaan zij het van heel andere aard. Ze zweefde voor hem langs, ving elke zonnestraal teneinde hem haar mooiste kant te laten zien, bereid zelfs haar eigen ideaal op te geven.
Hij zag haar niet.
Uiteindelijk besloot ze, wanhopig geworden, hem een voorstel te doen, moedig schaapje als ze was.
‘Cumulonus,’ sprak ze hem aan,’als je wilt zal ik wel met je meedoen. Ik kan me in jou verstoppen en helpen met verspreiden van je ballast, zoeken naar een goede locatie door de coördinaten te berekenen…’ ze kromp een beetje toen hij zich verstoord naar haar wendde ‘… en alle vriendinnen vragen samen een scherm te vormen’ murmelde ze er achteraan. ‘Een donzig wit kleed Cumulonus, en ik zal het voor je weven.’
Hij hoorde haar aan. Onwillekeurig openden Cirroca’s woorden een nieuw perspectief, nog niet helemaal omlijnd maar doordenkend zag hij vaag een afbeelding van zichzelf, doelbewust jagend tegen een achtergrond van wervelende witheid die zijn eigen zwartheid gunstig zou benadrukken. Enig narcisme was hem niet vreemd.
‘Misschien kleine meid, misschien, laat me nadenken’ gromde hij.
==