oud

Over oud worden

ouderdomlake-dusia-970915__340
Pratend over dingen van weleer kwam me het beeld voor ogen van mijn ouders, schoonmoeder en anderen die ik oud zag worden.
De meesten van die groep waren redelijk goed af. Helder denkend, geïnteresseerd in de wereld, zelfstandig wonend, al of niet met een paar uur hulp. Hier en daar een leeftijd-gerelateerd mankement.
Van de pechvogels raakte ik wèl onder de indruk.
Diverse trieste ziektes,  maar wat me het meest raakte was de onverschilligheid van enkelen.
Ogenschijnlijk luisterden ze naar familie, in werkelijkheid gaven ze geen bal om hun leefwereld. Clubs, nieuws, televisie en andere ontspanning interesseerden hen niet. Geen mens kon hun aandacht vangen, cru gezegd leken ze te oefenen voor het dood-zijn.
Ze zaten daar maar, deden af en toe een loopje van 25 meter, bladerden in tijdschriften, gaven plichtsgetrouw wat geld aan kleinkinderen. Misschien een taartje of borreltje en de proost op een jarige, zo kort mogelijk.
Als sprekende kasplantjes.
Een vorm van levensmoeheid? Ze leken niet suïcidaal.
Verlies van een hersenfunctie? Ze waren goed bij hun hoofd.
Waren ze altijd al zo? Niet dat ik weet
Gemis van dierbaren? Dat zou misschien meespelen, weet ik niet.
Dachten ze eigenlijk wel? Leden ze er mee? Niet merkbaar.
Hoe zou hun EEG eruit zien? Zat er wel leven in?
Ik vond het een akelig beeld en hoop zo niet te worden maar dat weet je niet . Al wist je het wel van te voren, wat zou je er aan kunnen doen?
==

35 gedachten over “Over oud worden

  1. Ik zei eens in gezelschap: ‘Ik denk dat ik later een ouwe chagrijn word’. Daar werd een beetje geschokt op gereageerd. Nu, twintig jaar later, kan ik zeggen dat ik geen chagrijn geworden ben en ik denk ook niet meer dat dat er nog in zit. Wel word ik steeds zwijgzamer en ik maak steeds vaker bewuste keuzes in waar ik me voor interesseer en wat me koud laat. Een voordeel van ouder worden is dat je met je ervaring en, misschien, kennis redelijk snel geblaat van wol kunt onderscheiden en dat scheelt vele uren televisie kijken en opiniestukken in kranten lezen. Ik denk niet dat jij bang hoeft te zijn voor een leven als plant-met-een-hartslag Bertie. (Ik moest lachen bij: Hoe zou hun EEG eruit zien 🙂 ) Maar zoals je schrijft: je weet niet wat er gebeurt, en als je het al wist zou je er vermoedelijk niets tegen kunnen en willen doen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Zoals mijn man .
      Ik was de laatste jaren bijna dagelijks bij mijn moeder en ontmoette veel van haar leeftijdsgenoten. Daar leerde ik de verschillen in hun belevingswereld. Een eye-opener.

      Like

  2. Oud worden wil bijna iedereen, maar oud zijn niet!
    Ik denk dat het belangrijk is dat we ons blijven interesseren voor de mensen om ons heen en voor allerlei andere dingen. Sommige mensen zouden moeten leren om blij te zijn, zo jammer om je dagen door te moeten brengen vol ergernis over van alles en nog wat en zonder de mooie dingen te zien. Die mensen zijn niet alleen voor een ander moeilijk, maar ook voor zichzelf.

    Geliked door 1 persoon

  3. Soms kun je aan de buitenkant niet weten wat er van binnen afspeelt en willen mensen misschien best anders maar lukt het niet meer

    Like

  4. Sommige mensen worden inderdaad met naar beneden getrokken mondhoeken geboren. Het ouder worden maakt het er niet beter op. Bij een aantal mensen in mijn omgeving denk ik vaak: waarom zo klagen? Geniet van elke dag, al kun je niet op je knieën ronddollen met je kleinkinderen of onhandig overeind komen. Mijn conditie is ook niet meer als tien jaar geleden. Jammer dan. Doe ik het op mijn manier en zit op een krukje met de hotwheels collectie van kleinzoon te spelen. Zie het ouder worden als een voordeel, je kunt jezelf focussen op zaken die er echt toe doen, alle randverschijnselen kun je naar eigen oordeel bekijken.
    Irritant positief noemen mijn zoons me af en toe.
    Prima wat mij betreft 🙂

    Geliked door 1 persoon

  5. Ondanks mijn korte tijd in de zorg herken ik dit wel. Zonen en dochters die over het leven van hun ouders praten en dan de totale verandering nu ze goed verzorgd worden. Ik denk dat de medicijnen meespelen en dat ze te weinig gestimuleerd worden. Ooit deed ik dus een opleiding en leerde om die ouderen nog zo veel mogelijk zelf te laten doen. Maar dat vak is nu vrijwilligerswerk. Ik mag hopen dat niemand nog zo wordt het is onterend tegenover de mens die ze waarschijnlijk eerst waren.

    Geliked door 1 persoon

    1. Medicijnen, inderdaad, daar kan iemand ook apathisch door worden.
      Het is treurig dat veel werk nu door vrijwilligers wordt gedaan, je moet maar afwachten of ze voldoende kennis in huis hebben.

      Like

  6. Ouder worden, we willen het allemaal, maar de bijkomende kwalen en het verval beschouwen in de spiegel niet. En toch is er weinig menselijker dan dat. Als ik zie hoe vroegere ouderen er uit zagen en zich gedroegen en de huidige veelal na-oorlogse generatie is daar wel een groot verschil zichtbaar. Dat uitval van de hersenen kan leiden tot een hoop ellende voor betrokkenen is duidelijk. Dat lijkt mij, net als allerlei andere levensbedreigende kwalen overigens, vreselijk!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.