gluren

tranentrekker tussendoor

Roerloos stond hij daar.
Zijn blik gericht op de ritmisch bewegingen van vingers en breinaalden, als een mantra voor de ogen.
Plotseling stopte ze en keek naar het raam.
Hij hield zijn adem in hoewel hij wist dat ze hem niet kon zien. Voelde ze het?
Ze legde het breiwerk neer, stond op en deed de gordijnen dicht. Hij zag het gefrutsel  aan de zijkanten die ze extra bijtrok.
Hij zuchtte, zachtjes stappend op het bermgras liep hij de straat uit. Spiedde naar andere ramen.
Hij zag slechts vage schijnsels, gesloten rolluiken. Hier en daar donkerte of een verlicht bovenraam.
Wisten ze van zijn avondwandelingen?
Het viel niet te ontkennen dat er niet veel meer te gluren was. Niets eigenlijk.
Naar huis maar weer, misschien een nieuwe serie, netflix,  een instagrammetje.
En nog een keer de filmpjes van mam.
Mam bij het fornuis
Aan de naaimachine, een bloesje omhoog houdend.
Fruit schoonmakend.
Lachend met de plumeau zwaaiend.
En ja, ook breiend.
Hij miste haar.
Nog maar vijf maanden geleden dat ze stierf.
==