bloggen

Er zit niks meer in

Het zit er eventjes niet in
ik ben niet ziek van lijf of geest
geen kwestie van ‘tis mooi geweest’
ik heb simpelweg geen zin.

Hoe lang het duurt is nog te vaag.
Er zweeft iets aan de horizon
ik wou da’k het bereiken kon
maar’t  schrijfgedeelte is te traag

Tot later.
==

moederdag

Tot morgen.

koolzaadoilseed-rape-2135026__340

Vanavond al logeerbezoek.
Dat is dus iets lekkers koken, vergeten boodschappen halen (die in een nette tas passen), logeerbed spreien, rommel verstoppen, van die dingen.
Geen tijd voor weblogs.
Maar ik wens iedereen een fijne dag morgen, moeders, kinderen en niet-moeders.
Neem het ervan.
=

boodschappen

Tja…

boodschappencurbside-5044977__340Met een doos vol boodschappen loop ik de supermarkt uit.
Ik zet hem zolang op de grond en schuif intussen het karretje in waarbij ik tegen een jonge vrouw opbots.
‘O sorry,’ zeg ik,  ‘ik moest even op mijn doos letten.’
Ze kijkt bevreemd op. Ikzelf verschrikt.
En meteen weer voor me.
Wat moest ik anders.
=

kroegpraat

Aan de bar

kroegpraatbar-406884__340
De wereld moet veranderen.
Niet waar, ons gedrag moet veranderen.
Ach wat, we veranderen toch aldoor.
Jij bent gek.
Neenee, ga eens naast een neanderthaler staan…
Ja, als je zo lult, die bestaan niet meer.
Kun je nagaan .
Wat?
Hoe veranderd we zijn
maar als ik jou zo bekijk…
Zeg het maar!!
…volgens mij  is er niet veel verschil..
Wil je weten waar jij op lijkt? Zal ik dat effe zeggen??
Je doet maar.
Hallo jongens, kalm, pilske?
===
 

Geen categorie

Belangrijke dagen

De vrijheid is gevierd, de doden zijn herdacht
zonder drukte toch met gevoel.
Best goed, de tweede keer al op deze manier.
Wat de nabestaanden ervan vonden weet ik niet
op mij maakte het indruk
misschien een idee om het zo te houden?
Maar ja, ik zag het op tv
heb niemand te betreuren
terwijl het voor nabestaanden misschien wat kaaltjes was?
==

gepieker·piekeren

Meer (zinloos) gepieker

Huisdieren herkennen hun baas(jes) altijd en overal.
Je leest ook van wilde dieren die een vroegere oppasser herkennen, met name olifanten schijnen daar sterk in te zijn,  zie mammoet- en van eendjes en ganzen zegt men dat ze maar één wezen herkennen: mens of vogel die ze het eerste zien wanneer ze uit het ei komen.
Welke van deze vertelsels waar zijn weet ik niet.
Ik vraag me af hoe het is met tamme dieren.

Kennen alle koeien de boer, zijn gezin en eventuele knechten?
Laten ze bij de een meer melk los dan bij de andere?
En geiten, hoe mekkeren die bij het zien van de eigenaar?
En schapen? Blaten ze vriendelijker bij de een dan bij de ander? Is hun wol beter bij een lieve baas?
Paarden? Lama’s? Struisvogels?
Hier maak ik me niet ernstig druk over,  ik vraag het me alleen maar af.
Een piekeronderwerp dat vrijblijvend is.
Zoiets als bezigheidstherapie.
==

piekeren

Over piekeren

Toen ik nog heel jong was nam ik klakkeloos de mening over van pa en moe.
Niet lang daarna die van de zussen en grote broer.
In de brugklas leerde ik zelf na te denken, voor zover dat mogelijk was.
Na de verhuizing naar Brabant en de overgang naar de MULO veranderde er iets: ik leerde te piekeren.
Was het zuiden echt een lachertje?
Waren die van boven de Moerdijk echt grootbekken? En de Limburgers dan?
In het kielzog daarvan nam ik meteen de buitenlanders mee: deugden ze echt niet en waarom eigenlijk niet? Ik kende pientere Indonesische meisjes, Spanjaarden en Italianen en The_Blue_Diamonds,  maar hoe zat het met die Turken en Marokkanen? Dat was moeilijker, zij zaten niet op de scholen waar ik zat maar de vooroordelen waren er, ze woonden vlakbij ons. Wat was er niet goed aan ze?
Ik keek en zag en dacht en wist eigenlijk nooit precies wat ik nou denken moest, ik kwam er niet uit. Tieners weten niet altijd wat ze moeten denken, als ze al denken.
Jong paartje zijnde verhuisden we naar een kleine plaats waar het buitenlanderpiekerprobleem zich nauwelijks voordeed.
Maar er waren wel drukke kinderen en buren en blafhonden en brommers en al de gezinsdingen die je aan het piekeren zetten: hoe lossen we dit op.
‘Er komt verdorie nooit een eind aan,‘ dacht ik vaak, de vroegere piekerproblemen indachtig.
Nu pieker ik niet meer.
Hoogstens over de inhoud van een nieuw logje en of het goed of slecht is zal me worst wezen.
==

gluren

tranentrekker tussendoor

Roerloos stond hij daar.
Zijn blik gericht op de ritmisch bewegingen van vingers en breinaalden, als een mantra voor de ogen.
Plotseling stopte ze en keek naar het raam.
Hij hield zijn adem in hoewel hij wist dat ze hem niet kon zien. Voelde ze het?
Ze legde het breiwerk neer, stond op en deed de gordijnen dicht. Hij zag het gefrutsel  aan de zijkanten die ze extra bijtrok.
Hij zuchtte, zachtjes stappend op het bermgras liep hij de straat uit. Spiedde naar andere ramen.
Hij zag slechts vage schijnsels, gesloten rolluiken. Hier en daar donkerte of een verlicht bovenraam.
Wisten ze van zijn avondwandelingen?
Het viel niet te ontkennen dat er niet veel meer te gluren was. Niets eigenlijk.
Naar huis maar weer, misschien een nieuwe serie, netflix,  een instagrammetje.
En nog een keer de filmpjes van mam.
Mam bij het fornuis
Aan de naaimachine, een bloesje omhoog houdend.
Fruit schoonmakend.
Lachend met de plumeau zwaaiend.
En ja, ook breiend.
Hij miste haar.
Nog maar vijf maanden geleden dat ze stierf.
==