kerstster

Een ster gaat heen

Na vier maanden zag hij me niet meer staan. Eigenlijk na drie-en-driekwart maand al niet meer maar ik probeerde de tijd te rekken.
Had ik niet hoeven doen, ik kon hem niet gelukkig maken. Niet met een extra lekkere hap.
Drinken uit het mooiste glas, het kon hem niet bekoren, hij zag het aan en zweeg.
Nu rust hij in zwarte grond, hopelijk krijgt hij spijt en komt later weer opdagen.
Ik verwacht het niet maar toch, misschien wat wispelturigheid in zijn aard, spijt en schuldgevoel.
Dan zal ik hem met alle egards ontvangen en weer in de mooiste hoek zetten.
Hij was zo knap…
=