Geen categorie

Kerkhofleven. 2

2
-Hallo Maat, kom je mee voor een loopje?
Gestommel en geklak klinkt van onder een verweerde steen. De verschijning van Maat is een moeizaan gebeuren, incompleet als hij is.
Er verschijnt een ellepijp, een andere met wat restbrokken eraan en traag komt Maat bovengronds.  -Dit is de laatste keer.
Het geraamte knikt. Hij weet wat hem te doen staat.
– Laten we er een mooie nacht van maken.
Ze gaan het hoofdpad op en stoppen bij een oeroude graftombe, een half vergaan bouwsel in onbruik. Enkele doden, hele en half ontvleesden, hangen of staan tegen muren en stenen, afhankelijk van de staat van ontbinding. De geuren ontgaan hen, uiterlijk telt niet mee evenmin als status.
Het is een aardig kerkhofcafé waarin de klanten een beetje kleppen.
-Jongens en meisjes, begint het geraamte, – jullie aandacht graag voor Maat.
Allemaal kijken ze op.  Een afscheid, niets ernstigs, hij is een van de oudsten.
-Maatje, het ga je goed.
-Neem het ervan Maat, je hebt alle tijd.
-Tot in de pruimentijd, murmelt een kwart hoofd.
Maatje zwaait onhandig en gaat.
-Roerend toch, dat medeleven, zegt het geraamte.
Maat schudt zijn hoofd.
– Medeleven? Hou je soort voor de gek.
==
© Bertie Bertjens