geheugen

Over het geheugen

Een vriend zei eens: stel dat je je geheugen verliest, dat lijkt me verschrikkelijk.
Hij zei het vaker, kennelijk bang voor zijn toekomst. Wij zeiden dat je dan niet wist wat je miste maar dat kon hij zich niet voorstellen. Wij ook niet, eerlijk gezegd.
Het is een onderwerp waarbij je van alles kan bedenken.
Er zijn enkele herinneringen die ik zou willen wissen, zowel van heel vroeger als die van later. Die me plagen als ik even wakker bent. Dan ben ik blij dat de goede in de meerderheid zijn.
Bij een paar mensen zag ik geheugenverlies van nabij. Beginnende dementie kan een ramp zijn, vooral voor de partners, toch zag ik ook iets anders.
Waargebeurd: een man die absoluut niet meer wist dat hij ernstig ruzie had met zijn kind en er af en toe op bezoek ging.  Pijnlijk maar het werd begrepen, hij werd zo goed mogelijk ontvangen. Je begrijpt dat het verdrietig was voor zijn partner  maar de man zelf had het goed, hij vond het gezellig om daar op de koffie te gaan tot zijn geheugen hem meer en meer in de steek liet.
Mijn moeder had iets vergelijkbaars.
Ze werd vergeetachtig en ziek, kwam in het ziekenhuis terecht maar begreep niet waarom wij ons zorgen maakten. Ze lag toch goed? Lekker eten, akelige behandelingen waren niet nodig (ze wist niet dat ze opgegeven was), lieve zusters, alle kinderen op bezoek, en kijk eens wat een uitzicht ik hier heb….
Voor ze naar een tehuis moest kreeg ze een sterke prik tegen de buikpijn, kwam in  een coma en overleed glimlachend. Ze had me nog even vastgehouden als was ik een pop.
Zonder herinneringen aan wat ze achterliet, geen goede en geen slechte. Het was mistig in haar hoofd, misschien zag ze de hemel?
Ik teken ervoor.
==

40 gedachten over “Over het geheugen

  1. Ik vind het moeilijk. Bij dementie is het niet van het ene op het andere moment en de weg er naartoe is moeilijk…. het doorhebben dat het niet goed gaat.
    Bij mijn moeder zorgde de dementie voor paniekaanvallen, dus in haar geval was het vreselijk.
    Ik ken ook iemand die na een ongeluk en maanden in coma zijn geheugen kwijt was…… het is teruggekomen, ook al zitten er wel gaten in. Doordat ik hem als kind kende heb ik wat dingen kunnen aanvullen van de tijd dat hij hier woonde, waardoor sommige dingen toch weer een beetje terugkwamen voor hem.
    Het lijkt mij eng….. zitten er mensen bij je bed die zeggen dat ze je vader en moeder zijn….. maar je herkent ze niet.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat zal het ook zijn, eng. Juist voor de patiënten, ze zien volslagen vreemden. Wanneer je over dit onderwerp leest kom je allerlei situaties tegen, heel vaak beroerde gemoedstoestanden, we zagen het zelf bij bezoekuren in een verpleegtehuis.
      Maar wat ik beschreef was ook echt, dat bestaat ook.
      De vriend nam simpelweg aan dat je ongelukkig zou zijn zonder geheugen. Dat weet je niet.

      Like

      1. Elke situatie is weer anders….. maar bij de mensen die ik van nabij meemaakte met dementie ging het helaas minder goed. Maar inderdaad, het hoeft niet altijd een probleem te zijn. Ik herinner mij van lang geleden in een verpleeghuis 2 dames die altijd samen vrolijk aan de wandel waren in een gang die om de afdeling heen liep en waar dus geen eind aan kwam. Ze kwamen iedere keer voorbij en groetten telkens alsof ze ons niet eerder zagen.
        Geen idee hoe die mensen verder waren, ik kende ze niet, maar tijdens de wandeling waren ze vrolijk.
        Toen Edwin klein was en ik met hem in een verpleeghuis was liepen er ook een paar vrouwen die steeds voorbij kwamen. Edwin had bolle wangen, rood van de hitte daar en dat vonden ze prachtig….. elke keer als ze voorbijkwamen knepen ze in zijn wangen “O, wat een lekkere dikke wangen” …. en ze werden steeds rode. Edwin keek niet vrolijk hahaha

        Geliked door 1 persoon

  2. Niet fijn om geen echt afscheid te kunnen nemen, maar voor je ma was het goed zo toch?
    Mijn pa was dementerende en in het begin was het echt niet fijn voor hem en werd boos op zichzelf
    Maar na verloop van tijd toen hij het echt niet meer wist…was het de meest vriendelijke man ooit
    Groetjes

    Geliked door 1 persoon

    1. Wij waren blij voor haar. Met overgebleven herinneringen maakten we zelf korte metten: je kunt er niets meer mee.
      Je pa zal een nare tijd hebben meegemaakt, voor hem een zegen toen hij niet alles meer wist.

      Geliked door 1 persoon

  3. Deze verhaal is heel gevoelig. Onze vader had dementie. Vreselijk ziekte. Moet niet meemaken meer. Afgelopen 15 januari is onze vader 2 jaar geleden overleden. Tijd gaat zo vreselijk hard. Geheugen is vreselijk. Je weet niet wat je doet. Zo erg… Ik heb het meegemaakt. Daarna is onze moeder ongeveer vier maanden overleden. Alles in 2019. Ik mis ieder dag. Zo verdriet. Ik weet dit alles is. Was niet fijn om afscheid te nemen.

    Geliked door 1 persoon

  4. Tsjah.. gooi daar een saus van TIA’s overheen zo nu en dan. paar keer per jaar… agressieve alzheimer… ze beet iedereen, behalve mij… ze gooide met boeken… en eenmaal in een tehuis… waar ze ooit zei, haal mij nooit weg uit mijn huis.. was ze met 3 maanden klaar en weg… Ik weet niet hoor, ik heb haar zien liggen… ze wilde niet loslaten, kortom, elk verhaal is anders, en nog altijd, betiteld mijn dochter, haar overgrootmoeder als ‘eng’ want dat is wat zij zich herinnert, en niet het touwtje springen een 5 tal jaren eerder…

    X

    Geliked door 1 persoon

    1. Uiteraard zijn geen twee situaties hetzelfde. Het ergste is het wanneer een zieke voorgoed blijft hangen in een ongelukkige of boze herinnering, vertelde een arts. Ze lijken daar nooit uit te komen. Jij zag het van nabij, vreselijk.

      Geliked door 1 persoon

      1. Ik weet het niet, waar ze verbleef, haar gezicht lichtte wel op als ze mijn dochter zag in die tijd en mij… Dan kwam er ook wel weer iets terug, maar na de 3de Tia ongeveer, viel haar spraak uit.. of was het de 1ste al, ik weet het niet meer.. het was zwaar… het was verlossing in the end voor haar…

        Like

  5. Je maakt een moeilijk thema op een mooie manier bespreekbaar. Prachtig zoals je de laatste dagen van je moeder beschrijft. Dementie kent vele kanten, dat is wat het zo lastig maakt. Ik prijs me gelukkig dat mijn moeder tot haar overlijden (90) gezond en helder van geest is gebleven.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dank je.
      Fijn dat jouw moeder helder bleef, dan kun je waardig afscheid nemen. Het is inderdaad heel divers hoe dementie zich openbaart, mijn insteek was dat geheugenverlies niet per se negatief hoeft te zijn voor de betreffende.Voor de omstanders is het natuurlijk een heel andere kwestie.

      Geliked door 1 persoon

  6. Mooi beschreven Bertie.
    Het is en blijft moeilijk… Op mijn moeder haar leeftijd is het kortetermijngeheugen héél slecht. Of het dementie is, ja, dat zal wel, maar er is ook haar heel hoge leeftijd. Wat ik vooral zie is dat al het nare nieuws een beetje van haar afglijdt. Ook haar leeftijd vergeet ze. Alle oude mensen lijken ouder dan haar omdat ze haar eigen leeftijd telkens vergeet. Ik teken om ook zo te worden omdat het dan allemaal minder pijn doet. Denk ik. We hebben niet te kiezen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Precies zo is mijn gedachte al moet ik toegeven dat het verlies van goede gesprekken jammer is. Maar als ze dat niet weet… het gaat om háár geluk.
      En nee, kiezen is er niet bij. Al baden we vroeger Christus van het kruis.

      Like

      1. Ondertussen ben ik het gewoon, maar aanvankelijk was ik diep triest omdat ik moest wennen aan haar ‘afvlakking’ – zo zal ik het maar noemen. Je gaat door een soort rouwproces omdat je ze al een beetje verliest bij leven op die manier.

        Geliked door 1 persoon

  7. Mooie overdenking, Bertie.
    Mijn oma was de laatste jaren van haar leven ‘zo dement als een kraai’, zoals hier wel gezegd wordt. Ze kende en herkende eigenlijk niemand meer. Toch was ze voor zover ik me kan herinneren nog lang wel vrolijk. Vermoedelijk is heeft de ziekte zo snel beslag van haar genomen, dat haar geheugen bijna van de ene op de andere dag leek te zijn gewist. Een fase waarin ze zich bewust was van het feit dat er iets niet klopt, leek ze te hebben overgeslagen. En dat lijkt me een zegen, want juist zo’n fase waarin je je realiseert dat je dingen vergeet en zaken door de elkaar haalt, dat lijkt me heel vreselijk en beangstigend.

    Geliked door 1 persoon

  8. Dat bedoel ik maar, er geen weet van hebben, dan is het minder erg Misschien was ze zelfs gelukkig.
    Die fase lijkt mij ook vreselijk, ik hoop daar voor gespaard te blijven.
    Maar ja, zoals Bea al zei: er is geen keus. Al leef je nog zo gezond

    Like

  9. Het erge van je geheugen verliezen is als je het merkt, later heb je dat besef niet meer.
    Ken het ook van dichtbij, voor de omgeving best lastig.
    Over het geheugen gesproken, je kon je nog wel de oude blogperiode van Karoetsie herinneren. Hans

    Geliked door 1 persoon

  10. Ik heb een selectief geheugen. Wis kennelijk na een reset door veranderde omstandigheden of werk delen van het voorgaande zonder de essentie kwijt te raken. Zo zat ik eens met oude vrienden uit de jeugd samen voor een soort reunie. Zij haalden dingen aan die ik me niet kon herinneren, maar vertelde hen zaken die zij totaal kwijt waren geraakt. Maar namen van mensen uit die tijd zijn bij mij als door een vergiet weggelopen. Kennelijk scheidt de geest toch wat je als spam moet zien….Ik hoop wel dat het fotografische deel van het brein nog even niet overbelicht raakt….

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.