Nou moe…

.. trekt het zicht wat bij  en was ik van plan vanmiddag weer te beginnen, struikelde ik vanmorgen over een ongelijkliggende tegel in de achtertuin.
Die tegel ligt al  los sinds mensenheugenis maar dat wisten de nieuwe schoenen nog niet. Te goedkoop waarschijnlijk.
Hoe dan ook, ik lag er. Tussen de dahliastekken. Juffertje in het groen alleen ’n beetje  groter.
Nu ben ik gezegend met het rode oog  èn een lastige schouder+arm+knie+een boel chagrijn.
Ik ben ontzettend zielig en heb veel meelij met me.
Tot zover.

Alle inkomende mail lezen lukt niet, beantwoorden nog minder.
We gaan gewoon verder met de lijst van vandaag, ik zie wel hoe ver ik kom voor de visite arriveert.
==