Oude foto’s bekijken…

…ik doe het nog steeds graag al heb ik ze ontelbare malen gezien.
Nu er niemand is met wie ik de pret kan delen lach ik in mijn eentje. Geeft niet, gaat vanzelf over.
Intussen loopt me een tienerfoto in handen die ik langer bestudeer.
Het blijft een probleem: ben ik dit echt? Deze is wel héél erg lelijk  (geloof me) en ik begrijp weer waarom ik hem meteen verscheurde. Moe heeft de stukken toen aan elkaar geplakt, ze bedoelde het waarschijnlijk goed, de ziel.
Later heb ik hem nog vaak bekeken en nu weer. Met aandacht, hem vergeleken met foto’s  van ouders, broers en zussen, eigen kinderen. Niet dat het helpt, ze lijken allemaal op elkaar.

Waarom bewaar je zoiets? Wat intrigeert je zo? Is het te vergelijken met een smakeloos  maar geliefd aandenken? Hield ik zoveel van me?
Ik weet het niet. Er zal een deskundoloog aan te pas moeten komen maar ja, die ontkomt niet aan het feit: ik stond er inderdaad goddeloos lelijk op. Hij zou beschaamd zijn.
Hoe dan ook.
Ik heb hem teruggestopt voor de volgende kijksessie.
Dan vraag ik me weer af: waarom bewaar je zoiets….
==