Even zaniken

De klaproos bloeit weer, ik hoorde het applaus.
En de paardenbloemen galopperen overal.
Voetballen gaat een keurige sport worden: geen knietjes, ellebogen, duwtjes, en andere perongelukse foutjes. Kunnen ze meteen het smerige gekwat afleren.
Als ik naar de pedicure ga hebben we geen mondkapje nodig, mijn gestrekte benen zijn lang genoeg.
En..
En…
Je wordt melig tegen wil en dank.
Ondanks het mooie weer en het feit dat ik niet mag klagen. Integendeel, ik wandel naar de winkels en rommel wat in de tuin. Heb gister lief bezoek gehad, doe wat naaiwerk en ruim op. Lees boeken, kranten en vul cryptogrammen in, niemand kan het beter hebben.
Waarom doe ik dan zo flauw? Een combinatie van afwachten,  onzekerheid en vreemdheid? Het vooruitzicht van minstens nog een jaar zo doogaan is tenslotte niet niks. Had je hier een verhaal over gelezen zou je het sf genoemd hebben, een raar soort sf.
Straks zoek ik een luchtig tv-progranmma, dan wordt het misschien nog lachen.
Meester Visser lijkt me wel wat.
Voor nu ben ik uitgeklaagd.
=