eten

Bitterkoekjespudding

Bladerend in een oud kookboek kwam ik dit toetje tegen uit mijn kindertijd. Van een simpel recept.
Natuurlijk proef je het meteen weer, je ziet de puddingvorm (een vis), mag de pan weer uitlikken, ruikt de vanille..
Het water liep me in de mond.
Ik aarzelde maar even en begon er aan.
Custard. Suiker. Vanillesuiker. Melk.
Jammer dat ik niet de originele bitterkoekjes kon vinden, die met amandel – bestaan ze nog?- maar vooruit. Bakkers gebruikten ook witte bonen voor amandelspijs dus is nep-bitter goed genoeg.
Verlekkerd roerend en kloppend bracht ik de pudding tot stand, suikerde hem af en zette hem koel.
Vanavond kon ik hem proeven.
Het was hemels.  Die geur, de smaak. De bitterkoekjes.
Dat een mens  blij kan worden van zo iets eenvoudigs. Het zal jeugdsentiment zijn.


ps
Hoe Moe de vanillesmaak kreeg is me niet duidelijk, ze deed iets met stokjes.
==