De stoel siste

Me lam schrikkend vloog ik op
ging voorzichtig weer zitten, langzaam, langzaam leu… ssssss
niet bewegend, dan zachtjes op één bil en… SSSSSSS, nijdig nu
ik ook, nu er hard tegenan, ik wil zitten!
Plof.
Onmiddellijk een ssssssreactie.

Zo ging dat een paar minuten door.
Dat het lucht was begreep ik maar raar was het wel. De stoel is minstens twintig jaar en ventileerde nooit eerder zijn ergernis.
Ik meende kwaadaardige ogen te zien en zette de stoel op kop. Veel werk met zo’n zwaar ding. Het onderzoek leverde niets op behalve een iets zachter ssss, meer een zzzz. Geen luchtgaten, geen verborgen rep- of ventielen, ook niet tussen en langs de kussens.
Daarna stuurde ik hem in alle houdingen en terug, van voet-  tot hoofdsteun.
Nog eenmaal een wegstervend sszzzz…
… en ik kon rustig zitten,
=