Maan slot

Vanuit de slaap belandde ik in een wonderlijk bewustzijn. Aards en wanig tegelijk alsof de verdovende middelen een vleug lsd bevatten.
Mijn hang naar volle maan verscheen uitvergroot, belicht van alle kanten.
De verlangens waren niets vergeleken bij het indringende besef: ik moet er naar toe.
Mijn geest transporteren.
Mijn lichaam overlaten aan oma en de anderen.


De maan is mijn onderkomen.
Ik wentel me in zijn licht, omarm zijn materie.
Ik adem niet, verlang niet, lijd niet.
Ik ben.
Ik ben het mannetje in de maan.
==

Maan 5


Ik ben er nog.
Met duizend draden aan machines gekoppeld lig ik op de IC.
Een verpleegkundige controleert de apparatuur.
De arts leest mijn status.
Mijn huishoudster staart, zorgelijk.
Oma is onderweg.
Ze bekijken het maar, ik slaap nog even.
==

Even tussendoor: DAF

Zojuist zag ik een aflevering van Andere Tijden.
Over DAF, de auto met het pientere pookje. Ouderen weten misschien nog dat het als een truttenwagentje werd gezien. Terugkijken loont, een mooie aflevering.
De aardigheid (voor mij) ligt in de herinnering aan een broer die mopperde over zijn verkering.  ‘Denk je een vlotte meid te hebben, koopt haar vader een DAF. Gaat ze nog groos op ook.’
Het werd lachen, natuurlijk. En plagen, over dat pientere pookje.
Maar het zat diep, hij zette zijn meid aan de kant en kocht zelf een wagen van een uitdagender merk. Een Ford Falcon, weliswaar een oeroudje maar als tegenhanger voor het  pientere DAFje voldeed het prima.
Dat hij er een nieuwe vriendin mee opdeed was mooi meegenomen.
==

Maan 4

Onrust jaagt me.
Vannacht…
Staand voor het grootste raam zal ik hem zien, breed en vol van glanzend licht, bomen groeten, mijn hart slaat over, en nog eens, staat bijna stil. Ik bezwijm bij het vooruitzicht.
Straks.
Wat kan ik doen, ik wil niet, mijn hart is te zwak, maar ik moet,
de drang is te sterk.

De huishoudster waarschuwt ik raap U niet meer op – ze rilt – straks vind ik een lijk en daar kan míjn hart niet tegen.
‘Neem een hamer,’ smeek ik haar, ‘sla me bewusteloos voor de nacht begint.’
Ze weigert en vertrekt.
Ik huil.
==

Maan 3

Weer wakker.  Pffff,  dat heb ik ontlopen.
Maar nu komt de andere kwestie weer boven, de watertandende hang naar volle maan.
Zou de psych gelijk hebben dat ik slechts een waandenkbeeld in stand houd? En daarvan droom?
Of mijn oma die gelooft in een geheime liefde? Ze beweert dat iemand op mij jaagt, net zo lang tot ze mijn signalen opvangt en me dan tot de hare maakt (háár woorden).
Vreemd vooruitzicht, bijgelovige oudewijvenpraat.
Anderzijds is het kwijlen bij volle maan net zo goed raar.
Ik denk er weer aan, nog één dag en…
…leg mijn tabletten klaar.
==

Maan 2

Ik dwaal door vreemde straten, vereenzaamd en verongelijkt.
Waar? Waarnaartoe? Geen idee. Droom ik? Ook dat weet ik niet.
Moedeloosheid overvalt me met tranen van onmacht.
Waarom?
Eensklaps begint het in me te wringen, iets herkenbaars bereikt me.
Een geur of is het herinnering?
Wat nadert me? Langzaam, langzaam, het sluipt,  ik roep en roep.
==

Maan 1

Nog drie dagen tot volle maan.
Verlangend staar ik naar buiten. Zwarte  takken in witte lichtbanen wisselen af met schaduwen. Die sfeer, o god, langzaam loopt mijn mond vol.
Met een ruk sluit ik het gordijn en keer me af.
Dit moet niet.
Ik dwing me de tabletten te nemen. Naar bed, ik moet  ontspannen, slapen, sla…ap..
==

Copyright

Onder de meeste verhalen en versjes plaats ik dit © copyrightteken, ook bij flutartikeltjes.
Een soort eigendomsbewijs.
Want flut of niet, ze zijn van mij en zonder mijn toestemming mag iemand ze niet overnemen.
Het copyright is ook bedoeld om af te schrikken.
Dat helpt niet helemaal. Of helemaal niet.
Een keer kwam ik een verhaal van eigen hand tegen.  Later een vers en ook nog een niemendalletje op rijm. Als ik wilde reageren verdween het plotseling en verscheen er een lege pagina of error-nummer. We weet waren ze van mijn weblog gewaaid. Of eraf gevallen.
Ik zag ze bij toeval maar waarschijnlijk staan her en der gepikte artikelen van anderen.

Internet is een vergaarbak van plagiaat, zei iemand. Het bestaat uit jatwerk, aldus een vroegere vriendin.
Of het waar is?
Vroeger kende ik iemand die hoofdstukken uit boeken overtypte en ze als eigen werk instuurde naar een schrijfclubje.
Het zal er in deze tijd niet braver aan toegaan. Daarom moet je goed opletten als je surft,
voor je het weet like je bij iemand anders je eigen verhaal.
==
ps
Ik had enkele toepasselijke plaatjes betr. diefstal, die mogen niet geplaatst worden in verband met de veiligheid.
Tja…
=

Dumpteevee

Vertelde een bewoonster:
‘In het plantsoen voor onze flat werd gewerkt.
Hier en daar kwam papier en ander kleinvuil tevoorschijn, makkelijk te overzien in de lage struikjes. Je  let er niet op.
Tot een van de werkers zich extra diep bukte en weer omhoog kwm met, je gelooft het niet, een televisietoestel.
Een TELEVISIE!
We stonden paf.
Iemand moet dit ’s nachts hebben neergelegd, zorgvuldig de struiken er overheen hebben gedrapeerd en geruisloos zijn weggeslopen.
We hebben niets gehoord….’
Het klonk vermakelijk. Tot:
‘Verderop in de bossen is een logischer dumpplek, hoog gras, greppels, bomen, daar zie je compleet meubilair.  Dat kun je nog begrijpen met die dure stortplaatsen.
Maar hier…

De verbazing snap ik, dit is een rare plek om afval te verbergen. In het zicht van verzorgingstehuis en aanleunflats, tussen klein struikgewas, alle kans dat er ’s nachts iemand wakker is, de pakkans lijkt me groot.
Wat ik niet begrijp is het illegaal dumpen an sich.
Voor drugsafval heb ik geen goed woord over, dat is zware  criminaliteit.
Maar gewone burgers die hun afdankers zomaar in het groen gooien , dat snap ik niet.
Ik weet dat  (in onze omgeving) de stortprijzen zijn verhoogd en tot veel klachten leiden.
Ook weet ik dat het niet goedkoop is bouwafval en huisspullen e.d. aan te bieden maar het is toch geen wekelijkse onkostenpost?
Hoe vaak zal het voorkomen dat je je kamer opknapt?
Een bankstel koopt?
Je garage vernieuwt?
Grote verbouwingsuitgaven doen en voor de stort geen geld over hebben?
Daar kan ik niet bij.
Ik moet iets over het hoofd zien
=

.