Iets serieuzers.

Ernstig doen.
Ik zal het proberen, het onderwerp heb ik al.
Kwestie is dat ik er niet voor in de stemming ben. Niet stemmig genoeg. Op het moment dat ik  me het voorneem vervliegt de ernst.
Meestal lukt het wel, ernstig doen, heel goed zelfs als het nodig is.
Maar niet op bevel.
Bevelen wringen, op zijn minst een beetje. Onbegrijpelijk, als kind volgde ik ze klakkeloos op en nu ben ik die vaardigheid kwijt. Misschien ben ik al aan het vergeten.
Maar wacht, niemand beveelt me, niemand anders dan ikzelf vind dat ik iets serieus’ moet bloggen.
Moet ik mezelf wel gehoorzamen? Waarom eigenlijk? Ben ik te dwingend en te wringend en te swingend enne…  daar heb je het al, geen touw aan vast te knopen.
‘Die idiote vertelsels van jou‘, ik hóór het mijn moeder zeggen maar dat telt niet want we dachten zozeer verschillend dat we zelfs over een rijksdaalder twistten. Zij vond het een royaal zakgeld en ik mopperde over een beschamend armoedje.
Daarin waren we beiden serieus, achteraf hadden we er godweetwat voor goeie gesprekken over kunnen hebben. Al zou ze het bedrag niet verhoogd hebben.

Kijk es aan, heb ik toch nog iets redelijks geschreven.
Het eigenlijke onderwerp komt niet aan bod maar dat is voor een andere keer. Een stemmiger.
=