Passiflora

Passiebloem

Na veel groene jaren speelt zijn passie weer op en bloeit hij, bloemen en knoppen leveren een weelderig uitzicht.
Passie voor wat?
Niet voor het steen en hout van de muren, dat bedekt hij zo snel mogelijk.
Ook niet voor mij, hij groet me nooit.
De buren ziet hij niet staan en naar de tuin kijkt hij niet om.
Misschien houdt hij van zijn eigen schoonheid, een narcistisch trekje dat eens in de paar jaar bovenkomt waarin hij geniet van te worden bekeken, bewonderd, besproken.
Daar staat tegenover dat zijn spruiten maar één dag bloeien en dan afsterven maar hij krijgt er zoveel dat hij het vermoedelijk niet merkt.
Bovendien is hij niet kapot te krijgen en zaait ook nog uit, meters verderop steken zaailingen de kop op.
Ik zou ze willen laten groeien tot een passie-woud maar durf het niet aan.
Het lijkt me gevaarlijk wanneer hij wordt als die Ranonkel van Hamelink
(een oud maar mooi boek)
Hij mag blijven zoals hij is maar moet niet teveel willen.
=