Een van mijn geheimen. Tot nu.

Lachen om kindermoppen.
Doorgaans ben ik niet zo mopachtig al kan ik een goede verteller wel waarderen.
Een heel, héél af en toe zit er een mooie bak tussen.
Maar geef me een kindermoppenboek in handen en ik lach me tranen. Er staan er nog steeds een paar in de boekenkast, ik kan er niet van scheiden. Ze staan stof te vangen want niemand kijkt er in behalve ikzelf met afdoen.
Ook op een paar humorstrips val ik.
Flippie Flink – Familie Doorzon – Dirkjan – Guust Flater – Freud, ze kunnen me er voor wakker maken.
Met de Doorzon maakte ik ooit een blunder. Als surprise gekocht en ingepakt voor een van de jongsten (hooguit 12) had ik per ongeluk een Goorzon gekocht. De hilariteit was groot, vooral bij de ouderen, deze pakjesavond was buitengewoon geslaagd.
=
Nog even twee mopjes uit een van de kinderbundels.
Sla ze gerust over, ik lach voor tien.

Dom blondje loopt langs een koe. ‘BOE,’ zegt het beest.
Zij: ‘Doe niet zo gek, ik had je allang gezien.’

De patient is zeer ziek, dokter durft niet te vertellen dat het bijna afloopt.
Hij raadt tenslotte modderbaden aan.
‘Helpt dat?’ vraagt de zieke.
‘Nou, dan kunt U vast aan de grond wennen.’
===

Advertenties

De Bank van Moe (Nu Rabo)

‘Kind, de Boerenleenbank is héél belangrijk, zorg dat je daar een goede naam houdt dan is hij ook goed voor jou als je hem nodig hebt!’
Aldus mijn moeder.
Deze belangrijke boodschap kregen we allemaal mee.
Ze vertrouwde de bank volkomen en had er de hypotheek lopen.
Volgens mij knielde ze als er langs liep.
Het vroegere postkantoor beschouwde ze ook als een bijna religieus centrum, zij het iets gemoedelijker want het waren onze overburen.
Menige betaling of ontvangst ging per postwissel of girokaart. Alle officiële geldelijke handelingen vertrouwde ze eerder dan contante afrekening. Dat was geschikt voor de ‘gewone’ zaken als leveranciers of zakgeld.
Wonderlijk, als arbeidersvrouw kreeg ze vroeger het weekloon van mijn vader juist gewoon cash in een loonzakje, de meeste mensen die ik kende handelden daarnaar.
Zo niet Moe.

We deden ons best; spaarden centen in een dichtgeplakte Buismanbus, later op een echt spaarbankboekje en sloten hypotheken  af bij ‘haar’ bank met de gedachte dat die zo goed  voor ons zou zijn.
Daar wachten we nog steeds op.
-==
(logje uit 2011. Herzien)
Hoofdkantoor Utrecht. Foto van
wikipedia

Warm

Iedereen zal de zon hebben gezien en de warmte gevoeld.
Ik ook.
Het zag er zo aanlokkelijk uit dat ik het water in ben gegaan. O heel voorzichtig hoor, eerst met een teen, dan een voet, toen liet ik me gaan.
Jongens jongens , wat was dat lekker. De zon kwam van één kant maar de andere kant was ook heerlijk.
En maar poedelen, water opgooien, ik leefde me helemaal uit.
Niet te lang natuurlijk, voor je het weet is de aardigheid eraf.
Daarom ben ik er na tien minuten uit gestapt, greep de handdoek en draaide de douchekaan dicht.
==

Reclamevrij NPO

De publieke omroep ligt onder vuur.
Afname van kijkers en luisteraars, er moet weer geld bij, kortom, kommer en kwel.
Niet voor het eerst.
Nu, met de Provinciale Statenverkiezingen in aantocht, wil men er iets aan doen.
Prima hoor, ze bedenken wel wat. Ik kan ze niet helpen.
Maar het voorstel om de reclames eruit te halen lijkt me geen goed idee. Ik geloof niet dat er met een reclamevrije omroep meer kijkers te behalen zijn en het levert ook nog een verlies op van een slordige 150 miljoen euro. Het was een item van vóór het Internettijdperk.
De STER bij NPO is acceptabel. Er wordt niet ingebroken in programma’s, het verschijnt alleen tussen de programma’s.
Vergelijk het eens met de commerciëlen, daar is reclame op zich al een reden om niet te kijken.

De kwestie is vergelijkbaar met die van verliezende winkels: Internet wint.
Sommigen vinden dat erg. Kwalijk zelfs.
Maar onontkoombaar, men kan er beter mee leren leven.
Vroeger komt nooit meer terug.
-=

Regelmaat, aansluitend op vorig logje.

Niet iedereen denkt hetzelfde over de dingen.
Veel mensen leven juist graag in een geordende omgeving, kinderen bijvoorbeeld gedijen daar het beste bij.
Dat geldt ook voor een deel van de gepensioneerden.
Wat ik vrijheid noem vinden zij juist rommelig, ze worden nerveus van een ongeorganiseerd leven. Slordig, hoor ik ook wel eens.
Ik ken er aardig wat die uitkijken naar vaste punten. Niet zozeer naar de maaltijden, ook de kamer moet voor tienen in orde zijn, de stoep geveegd, aanloop het liefst op gezette tijden afgesproken. Enkelen doen dit zelfs met één oog op de klok.
Een kleine afwijking wordt getolereerd, echter niet door iedereen.
Bij een man die we kenden mochten we wel komen op de late namiddag maar kregen dan geen drinken meer, om vier uur zette hij koffie en geen minuut later. Limonade of iets sterkers kwam na achten op tafel.
We vonden het vermakelijk maar hij hield van regels.
Voor degenen die zich daar goed bij voelen is regelmaat een uitkomst. Ze willen niet anders, prima.
Wie het gelukkigste is?
Ik zou het niet kunnen zeggen. Misschien degenen die het leven kunnen inrichten naar hun karaktervoorkeuren.
Er zijn zoveel nuances in beide opvattingen, dat is voer voor psychologen
==

Soms druk, soms alleen, maar eigen baas.

Vorige week. Niemand gesproken behalve een enkele bekende in winkels of op de markt.
Deze week. Dagelijks een koffie- of theeleut. Voor morgen staat een afspraak.
Het is de gewone gang van zaken.
Het komt voor dat je een paar weken achter elkaar alleen de vaste bezoekers treft dan wel zelf op bezoek gaat. Berichten blijven uit behalve die van apotheek of tandarts, zelfs de huistelefoon laat zich niet horen, vaak heb ik zelf ook geen zin in gezelschap.
En net als je denkt: zalige vrijheid maar nu wordt het wel èrg eenzaam, stuurt iemand een koffieverzoek.
Belt voor een praatje.
Stelt een shopuurtje voor.
Vraagt voor een evenementje.
Er komt een boodschap door.

Het ongeordende leventje is een groot voordeel van gepensioneerd zijn. Als alleenstaande, moet ik erbij zeggen. Voor een (echt-)paar loopt het wellicht anders.
Ik zou niet meer in een vast ritme willen zitten behalve wat eten en slapen aangaat en bij een club is het ook aanpassen.
Verder ben ik, tot op zekere hoogte, eigen baas, daar hoort onregelmatige aanspraak ook bij.
Met de bus weg als ik daar zin in heb.
Poetsen als ik daar zin in heb. Of niet.
Boeken in één ruk uitlezen als ik daar zin in heb.
Enzovoorts.
Nooit eerder kreeg ik zo vaak mijn zin als nu.
Dat had ik als kind niet kunnen bedenken.
==

Ondergang. sf

Het water steeg.
Zeeën reikten naar land.
Trokken zich terug en namen  overtollig afval en uitgespuugde  kauwgummetjes mee.
De tijd liep door; de vloed kwam hoger, en hoger, stranden verzonken evenals de rest van alle werelddelen. De mensheid verging.

Eonen verstreken voordat de aarde tot rust kwam en zich opnieuw in land en water verdeelde en leven voortbracht.
Op verschillende plekken verschenen nieuwe mensen
De geschiedenis herhaalde zich, ze groeiden uit tot een intelligent en nieuwsgierig ras.
Vanzelfsprekend wilden ook zij alles weten over hun voorouders.
Ze betastten de aarde, onderzochten de zeëen, exploreerden de maan, ontdekten oude wetenschappen en determineerden diepbegraven botten.

Toen, zoekend in diepere lagen en troggen, stuitten ze op de onverklaarbare vondst van ondefinieerbare kleine voorwerpjes, divers van vorm maar ontegenzeggelijk vergelijkbaar.
Ze oogden gebleekt en hadden vaak diepe moeten. Niets in de oude informatie hielp hen verder tot ze bij een diepteanalyse de kern ontleedden.
Het bleek een eetbare soort te zijn, rubberachtig en rekbaar, opgebouwd uit weinig voedingsstoffen maar waarschijnlijk veelgebruikt door primitieven.

Eindelijk werd de ondergang van de toenmalige mens begrepen.
Deze kòn zich niet weren tegen de klimatologische wreedheden, onvoldoende gevoed als hij was door dit karige dieet.
Een droeve ontdekking.
==

Respect.

Er is iets wat me dwars zit.

Ik voel me niet erkend.
Op een brief van de gemeente staat:
Aan de bewoners van
…straat .
postcode xxx
Nou vraag ik je.
Ik ben een VROUW met een echte naam en niet de bewoners van.
Als iedere gendersoort een eigen aanduiding krijgt heb ik daar ook recht op.
Wat denken ze daar in die postkamer wel?  We zullen dat mens eens even op haar plaats zetten? Zeker weer een paar ambtenaartjes die niks anders te doen hebben.
Zelfs de buurpoes was beledigd.
Eenzame vrouwen afzeiken. Per snailmail, ook dat nog.
Dat durven ze,  de helden op sokken.
En de burgemeester, raad en b&w doen er niets aan.
Personeel manieren bijbrengen is teveel werk. Wacht maar, als ik een persconferentie beleg en een advocaat bestel en een wakkere krant informeer, dan piepen ze wel anders.
Ik voel me onteerd.
Er is maar één conclusie mogelijk:
Van respect is tegenwoordig geen sprake meer.
===

Liefde is blind 1+2

‘Wat ben je mooi
en mysterieus
met je blonde haren
en druppeltjesneus
je ogen zo glanzend
je mond op een kier
toe, zeg wat…’
‘…de verkoudheid
die zit me tot hier!’

==

‘Wat ben je mooi
en mysterieus
met je rode haren
en nattige neus
je oren bewegend
je krullige kop
toe, zeg wat…’
‘…rrrrrrrrrrrrrrrrr
rrrrot alsjeblieft op.’
-==