Lach of ik schiet.

Gisteravond kwam er een comedian voorbij, misschien wel meer.  Vorige week ook al,  ik weet niet hoe vaak de laatste tijd.
Tot voor een paar jaar geleden vond ik het ‘lachen joh!’
Daarna ‘wel aardig.’
En nu vind ik er niet veel meer aan.
We worden overvoerd met slimme toespelingen die zorgvuldig zijn overdacht, uitgeprobeerd en op ADHD-snelheid de zalen in worden geslingerd. Zo komt het op mij over. Misschien is het veranderd intussen, ik kijk niet vaak meer.
Ze willen allemaal een Teeuwen zijn of een Youp, artiesten die door de teveelheid van grappenmakers hun glans verloren.
Mensen in eigen (schoon-)familiekring die leuk deden zijn soms tien keer beter en heus niet alleen door de kerstborrels,
Eén man bekeek ik vorige week nog, hij zou een gunstige uitzondering zijn.
Tja.
Het was een droevige vertoning. Een typetje. Grijs geruit kostuum, biertje, opzichtig slikkend.
Iedere komiek weet dat een typetje op zijn best een korte act moet zijn, deze man speelde hem de hele voorstelling. Na tien minuten zette ik hem uit, probeerde af en toe nog hem te volgen maar hij bleef de bierzuipende kroegloper in een fout pak, slikkend en gezichten trekkend, oudemannetjesgrappen makend.
Dat was de limiet. God weet hoe komisch hij nog werd, ik wachtte niet af en besloot nooit meer te kijken naar welke cabaretier, humorist of komiek dan ook.
Ik hoop dat ik het volhoud.

ps
ik vrees dat ik te oud word om te lachen.
Snik.

Advertenties