De planeet Aarde…

…lijkt in mensenogen geen bedacht concept.
Teveel strubbelingen. Altijd in de weer met problemen door het eigen lichaam, wispelturige klimaten, dodelijke planten, dieren die elkaar uitmoorden, dwarsliggende bewoners.

Het begin is al duister.
Er knalt een brok materie de ruimte in.
Na veel vijven en zessen weet het zich  te vormen tot planeet Aarde en meet zich een mantel aan. Kwalitatief een uitverkoopje gezien de vulkanische gaten en schuivende voering hetgeen rare uitstulpsels oplevert. En veel kale plekken met heet zand als brandblaren.
Dan de rest.
Vaste grond splijt in losse stukken, hier en daar een dammetje ertussen dat later bezwijkt onder een overvloed van water.
Intussen weeft hij zich een huis van groen, bijzonder onnutig verdeeld waardoor de ontstane wezens zich rot sjouwen om niet ten onder te gaan en in arren moede nieuwe ledematen aanmaken.
Uiteindelijk verschijnen er mensen waarin op wonderbaarlijke wijze verstand begint te groeien,  net voldoende om zich te weren tegen Aardes hinderlijke eigenschappen. En daar nog steeds mee bezig zijn.
Zo ontwikkelt zich onze planeet.
Ontwikkelt zich aldoor maar wie weet wordt het nog wat.

Het lijkt op een toevalstreffer in het heelal.  Zomaar in een of andere baan terecht zijn gekomen, geclaimd door de zon en zijn volgelingen.
Graag zou ik willen weten of er een lijn in zit, een plan, en waarom we dat niet mogen weten. Of houdt dat juist in dat er GEEN plan is?

 

Advertenties

23 thoughts on “De planeet Aarde…

  1. Ik heb daar jaren geleden mijn hoofd over gebroken. Dat doe ik niet meer. Het antwoord komen we toch niet te weten. Ik heb dus een probleem ontwikkeld met het begrip: “oneindig”. Daar loop ik dan liever een ommetje rond dan dat ik nog eens koppijn krijg.

    Als ze me dan in dat zwarte gat het hele zaakje uit de doeken willen doen ben ik al content.

    Liked by 2 people

  2. Als ik naar het geklungel van de mens kijk, is men vast nog in ontwikkeling.
    Ach de aarde is ook aardig onrustig, vroeger leerde ik dat we op een gebroken aarde leefden.
    De moed zakt toch in je schoenen. Hans

    Liked by 1 persoon

    • Zal het dat ooit worden? De ruimte communiceert niet verstaanbaar met ons.
      Ik geloof eerder dat het universum gedachten-loos is, althans, op menselijk niveau.
      Het bestaat en dat is het hele al.

      Liked by 1 persoon

  3. Het plan zou wel eens van een opperwezen gekomen kunnen zijn. Dat ons test, ons laat evolueren. Maar ook laat ervaren hoe het is om in een vijandige omgeving te overleven op een planeet die voldoende water heeft, een veilige atmosfeer en zuurstof om te ademen. Als het evolutie blijkt te zijn, danken we ons bestaan ook aan de omstandigheden. Een paar miljoen kilometers (hoe zou die afstand in heelaltermen heten??) verderop in een andere baan en we hadden deze woorden niet gelezen. Dat is het verschil. En als je dan telt hoeveel sterren er zijn, moeten er soortgelijke situaties elders zijn geweest die maakten dat ook daar wezens zijn ontwikkeld die wellicht geloven in een groene hagedis of blauwe boom als godheid. En die allemaal dezelfde soorten boeken of andere leesvormen ontwikkelden waarin het heilige scheppingsverhaal aan de bevolking wordt aangeboden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s