Onderzeeërs

Het idee van die boten deed me als kind al gruwen.

Nergens heen te kunnen, de eenzaamheid, geen hulp te verwachten. Hoeveel paniek en angst kan een mens verdragen? Dat zullen we nooit weten.
Hier dacht ik aan bij het lezen over de verongelukte Argentijnse duikboot
Een gebeurtenis, onvoorstelbaar afschuwelijk.

In oude avonturenromans lazen we akelige dingen. Duikersklokken waarmee geknoeid was, zeemonsters die zuurstofkabels doorbeten, raketten die uit koers raakten, tanks die uitbrandden.
Het is de gedachte aan het opgesloten zitten en niet kunnen vluchten, wat zo beangstigend is. Claustrofobie in megaformaat.

In werkelijkheid zijn er echte mensen gestikt in echte boten en echte tanks.
Je kunt je niet voorstellen dat iemand in een dergelijk voertuig durft te stappen. Toen een van zus’ vrijers een zeeman bleek te zijn die in in een onderzeeboot had gevaren duurde het even voor ik hem accepteerde. Zoiets engs, iemand die zich willens en wetens liet opsluiten, dat moest een rare man zijn.
Hij lachte er om. ‘Het gaat meestal goed, ik ben er toch nog?’
Plagerij waar ik nooit om kon lachen.
Advertenties