Blupblup! Blup?

Wat de klimaatverandering betreft vind ik de stijging van het water het meest bijzonder. Daarbij is er het inklinken van de bodem.
Een combinatie die aan afgesproken werk doet denken, het ondersteunt elkaar.
Land zegt ‘Ik wil zo graag eens de diepte in, naar   Atlantis
Ok,’ antwoordt Water, ‘ik zal je helpen.’
Een voorbeeldig staaltje van vredelievende samenwerking.
Of zou het ruzie zijn?
‘Waarom knabbel je aan mijn dijken, jij hebberige natlap?’
    –‘Kop dicht blubber, of ik overspoel je vandaag of morgen met al je rafelige dijken.’
‘Verdwijn!!’
    –‘Dat doe je zelf al, dom kalf.’
Zo zal het waarschijnlijk niet gaan. Nog nooit hoorden we ze met elkaar communiceren en we brachten heel wat uren door in modderplassen en -sloten.
Maar toch, die gassig-borrelende prutplakken die af en toe kwamen bovendrijven, dat was misschien hun manier van spreken.
Achteraf een eng idee.
De modderbullebak bestond dan ècht…
Ik ga nooit meer zwemmen in natuurwater.
==
Advertenties

21 gedachten over “Blupblup! Blup?

  1. Ze praten vast wel met elkaar, er zijn meer geluiden en bewegingen die best wel eens een vorm van communicatie zouden kunnen zijn. Dat borrelen heeft iets heel geheimzinnigs, kan zomaar een gesprek zijn…. tijdens onweer maken de wolken ruzie met elkaar, een aardbeving is vast een vorm van protest en ik weet zeker dat ik de wind soms hoor fluisteren, maar ook wel eens bulderen…..ik versta het alleen niet.

    Liked by 1 persoon

  2. Ach ik ben opgeroeid in de Zaanse gronden, mijn vader groeide op in de omgeving van Schoonhoven.
    Daar sprak men van hoog water kinderen, nu zegt men de ingeklonken grond weer zal stijgen als het meer regent. Hans

    Liked by 1 persoon

  3. We zijn een bijzonder landje. We bouwden in het verleden op moerasgebied. Veen groeven we af en veroorzaakten zo nog veel meer drassigheid. En om te kunnen bouwen sloegen we palen in de grond die zorgden voor versteviging en zetten daar eerst houten, toen stenen, en weer later betonnen constructies op. De meeste steden in het westen drijven op een waterlaag. Al; dat gewicht volgt de zwaartekracht. Heeft niets met klimaat van doen. Is domweg onze bouwzicht. Overigens hadden boeren daar vroeger ook mee va n doen. Hun koeien en weides zakten ook weg. Sloten boden soelaas. En soms, je ziet het nu nog wel eens, bracht men nieuwe grond aan op de oude. Dat ging dan even goed, tot het weer wegzakte in die drassigheid. We polderden hele plassen in. Dempten het meer en streken er neer. Maar blijft dat goed gaan? Vast niet. Wellicht moeten we eens wat meer gaan bouwen op zandgrond en het veen wat met rust gaan laten…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.