Nostalgie?

Daar heb ik niet vaak last van.
Een enkele keer schrijf ik een stukje over wat me raakte en dan is het weer over.
Over dit geschiedenisboek bijvoorbeeld, van de brugklas, een van de weinige boeken die ik kon redden. Keten der Geslachten.
Tweedehands (we waren niet rijk),  veelvuldig gebruikt (lange hoofdstukken overschrijven als strafwerk), daarna stukgelezen door mijn moeder die het ‘machtig interessant’ vond. Ik ook, veel later pas.
Er werd  geschiedenis in beschreven vanaf de prehistorie tot einde Middeleeuwen.
Wat je niet allemaal moest weten.
De rivieren Euphraat en Tigris waartussen de Hof van Eden zou zijn geweest.
De invloed van Romeinse heersers en grote generaals. Oorlogen. Goden aan wie alle zedeloosheid werd toegeschreven die de mensen zelf niet durfden te begaan. Of wel, soms.
De verfoelijke kruistochten en de barre tijden in Europa.
Achteraf kun je haast niet geloven dat de mensen nog plezier hadden in hun leven.
Aandoenlijk vind ik nog steeds dat elfjarige handschrift bij het rijtje goden,  met de aantekening ‘heel goed leren‘. Ik was het kwijt, maakte een nieuwe foto en bekijk het opnieuw met aandacht..
Dit is nostalgie die ik kan behappen. Ik geniet er van.
Vroeger was af en toe best mooi.
==
Advertenties