U bent…?

Vanmorgen maakte ik het weer mee, iemand lachte naar me en ik wist niet wie het was, hij kwam me hooguit bekend voor.
Ik keek hem vragend aan, hij haalde zijn schouders op en liep door. Ik erachteraan, het zal me niet weer gebeuren dat ik voor verwaand versleten wordt, dacht ik.
‘Sorry hoor, ik kan er niets aan doen, ik heb een slecht geheugen voor gezichten.’
Hij stopte, legde uit wie hij was en ik wist het weer. ‘O jaaaa….’

Het is een rare eigenschap, enkele gezichten onthoud ik wel maar de meeste pas nadat ik ze ettelijke malen gezien heb. Ik dacht dat het vaker voorkwam, toch word ik er soms op aangesproken.
Van de gezinsfoto’s zijn er verschillende waar ik ook opsta, daar herken ik me niet in. Ze hebben het me moeten aanwijzen..
Als kind keek in alle winkelruiten hetgeen voor ijdelheid werd aangezien maar louter nieuwsgierigheid was naar mezelf, dat was telkens een verrassing.  Niet altijd een blije :-/ Bovendien zei ik het liever niet hardop, bang dat het gek was.
Over de schoolfoto’s zei ik ook nooit wat. Ik zag de kleren die ik aanhad en herkende broer. Het was duidelijk wie het meisje was. Blijkbaar had ik de meeste moeite met mezelf. (Nee, aan Freud doe ik niet).

Het is niet ernstig,  niet zo erg als de echte Prosopagnosie
In de spiegel zie ik meestal wie ik ben, eigen man en kinderen herken ik uit duizenden en familie herken ik zodra ik ze zie, dus dat valt wel mee.
Dat het hoogstens een rare indruk maakt zag ik toen ik thuiskwam en bij de nieuwe buren -met wie ik vorige week had kennisgemaakt- een jonge man op het tuinpad zag staan.
‘Goedemiddag, hoort U ook bij de nieuwelingen… oh, je bent de buurman zèlf… ik zie het al. Sorry.’
Hij lachte maar wat.

Advertenties

34 gedachten over “U bent…?

  1. Bij elke ontmoeting zal ik een naambordje op mijn voorhoofd dragen.

    Gezichten onthoud en herken ik redelijk. Maar de bijbehorende naam komt moeizaam of niet uit mijn geheugen naar boven.
    Toch las ik deze week een artikel waarin beschreven wordt dat wij mensen 5.000 gezichten kunnen herkennen.
    In de praktijk sommige ietsjes meer, anderen ietsjes minder.

    Vriendelijke groet,

    Liked by 2 people

  2. Ik had ook een goed geheugen voor gezichten met bijpassende naam tot ik aan de evenementen begon en per jaar met zo wat een 1.200 verschillende mensen te maken kreeg. Toen kon ik nog wel de gezichten herkennen, maar de namen erbij was andere koek..

    Het moet niet echt prettig zijn om telkens te moeten vragen met wie je te maken hebt.

    Liked by 1 persoon

    • Valt mee hoor, ik ben het gewend. Je wordt soms aanstellerig gevonden of verwaand. Daarom knik ik naar iedereen die me aanspreekt maar het is voor sommige mensen niet voldoende.
      ‘Wil je me niet meer kennen?’ ‘Ik ben zeker niet goed genoeg?’ En zo.
      In het bijzijn van mijn man werd ik eerder geaccepteerd en geloofd.

      Liked by 1 persoon

      • Ik groet iedereen als ik buiten ben (natuurlijk niet in een grootstad), maar mij vinden ze ook verwaand of hoogmoedig omdat ik soms zo in gedachten verzonken loop.

        Eigenlijk wennen we wel aan alles.

        :-/

        Like

  3. De gezichten onthoud ik goed, maar de naam, daar kan ik meestal niet opkomen…
    Ik glimlach vaak vriendelijk naar wildvreemden uit beleefdheid. Zo heb ik dat gezien tijdens mijn opvoeding. Gaandeweg merkte ik wel dat zoiets vaak verkeerd wordt geïnterpreteerd of vreemd wordt gevonden. Toch zal ik naar jou glimlachen als ik je zie Bertie, ook al ken ik jou gezicht niet. Maar dat ligt dus niet aan die afwijking met moeilijke naam. Ik kan niet herkennen wie ik nog nooit heb gezien.

    Liked by 1 persoon

  4. Gelukkig heb je het niet alleen en ook nog eens in beperkte maten.
    Ik heb mezelf ook wel eens niet herkend op een foto.
    Baasjes van honden vergeet ik ook vaak en de hondjes weer niet.
    Maar die komen zelf naar je toe als ze je kennen. Hans

    Ot. Je verzoekje is gedraaid in de show.
    Het programma is beluisteren op de pagina “Bank’s Radio”

    Liked by 1 persoon

  5. Sommige mensen herken ik na tientallen jaren nog, anderen heb ik na een jaar al moeite mee om te herkennen. Het hangt er vanaf hoe erg iemand veranderd is, maar ook hoe goed ik iemand kende en of er iets opvallends aan te zien is.
    Prosopagnosie is er ook in soorten….. niet iedereen heeft het even erg….. ik denk toch dat jij het hebt in lichte vorm.

    Liked by 1 persoon

  6. Goed om dit eens te belichten. Het duurt soms lang voordat je het doorhebt. En nog langer voordat anderen het inzien. De chaperon heeft het ook, en ik ontdekte dat pas na jaren.

    Prosopagnosie lijkt me zeldzaam. Hinderlijk voor de mensen die het hebben en moeten afgaan op een loopje, een stem, en die in verwarring worden gebracht door een bril, een andere haarkleur of een andere haardracht (staartje in, vlechtje). En hinderlijk voor de mensen die niet worden herkend. Vladimir Nabokov had het ook. Hij herkende zijn tante niet, groette haar beleefd tijdens een receptie. Terwijl zij hem financieel over een moeilijke fase in zijn leven had geholpen, waarbij ze elkaar vaak ontmoetten.

    Liked by 1 persoon

    • Hij wist er mee om te gaan, anders zou je het eerder gemerkt hebben.
      Het scheelt of iemand altijd hetzelfde blijft. Bij de vorige buurvrouw vroeg ik me herhaaldelijk af: is ze het nou of niet. Haarkleur en kapsel veranderd, bril op en af.
      Het complete ziektebeeld lijkt me erg lastig, heel erg zelfs.
      Nabokov, een van de weinige dingen die ik me van hem herinner, ik wist niet dat het van hem was. 😉

      Like

  7. Volgens mij weet niemand dat nog over Nabokov. Hijzelf niet, zijn vrouw niet, zijn biograaf niet. Maar door dat voorval met zijn tante, nu beschreven als harteloos, wist ik wat jij en ik nu ook weten.

    Liked by 1 persoon

  8. Ik herken gezichten mijn leven lang, maar kan er zelden een naam aan hangen als ik ze niet wat beter heb leren kennen. Mijn vervolgverhaal kan ik uit de bol zo opschrijven, toch een periode van pakweg 70 jaar (..) maar mensen die ik min of meer toevallig tegen het lijf liep zijn anoniem opgeslagen in mijn geheugen. Ook zgn. BN-ers komen in dat vakje terecht. En dan weet ik wel ongeveer wie het zijn, maar kom niet op de naam. Zit niet in de mate waarop het geheugen me al dan niet in de steek laat, want altijd zo gehad. Ik weet nog precies waar ik in 1964 op reed qua bromfietsmerk en met wie, maar andere namen zijn verdwenen. Zou dat komen omdat ik geen extra breinruiimte wil besteden aan tamelijk onbelangrijke informatie??!Gaat voor jou ook op denk ik……Gelukkig staat je naam boven het blogje…:):)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.