Jolita, de koe die zich verveelde 2

Nu Jolita een besluit had genomen kon ze aan niets anders meer denken, zelfs vergat ze mee te lopen naar de melkstal. De andere koeien stonden ’n paar keer stil en keken om, ‘kom nou…’
De boer, die haar aanduwde en op de melkrobot aansloot maakte een praatje.
‘Goh Joliet, je bent wel sloom vandaag.’
‘Beetje opletten straks hè, netjes meelopen.’ hij gaf haar een kozend klopje op de bil.
(Terzijde, koeien doen niet moeilijk; je hoort ze nooit over #metoo, integendeel, ze ergeren zich het melkzuur aan het gemekker van de geiten in de buurweide.)
Blij dat ze klaar was haastte ze zich naderhand naar tante Rirante.

‘Wilt U me vertellen wat er in de verte ligt tante? Ik wil zo graag wat meer van de wereld zien.’
Tante wendde zich tot haar nicht.
‘Loei, het is zó lang geleden dat ik daar was, dat moet ik even op een rijtje zetten. Maar vertel eens, waarom wil je de wereld in? Je hebt hier toch alles wat een koe nodig heeft?’
Jolita zuchtte. ‘Ik verveel me zo, tante, altijd hetzelfde gedoe. Ik wil wat anders. Ik wil naar een vrij land. Ik wil…’   ‘Jij wilt wel veel, vind ik,’ viel tante haar in de rede, ‘ weet je wel wat een vrij land voor een koe inhoudt? Veel land, weinig hekken en sloten, klinkt mooi maar maar je hebt evengoed een baas. Die brandt je een merkteken in je vel..’
‘Jaahaaa,’ zei Jolita, ‘maar er zijn toch méér landen?’
Nu zuchtte Tante Rirante ook. ‘Zeker, er is een land dat bekend staat om zijn koeienvlees, vooral de cornedbeef schijnt er een delicatesse te zijn. Ben je mooi klaar mee als koe. En een koningin…’ ze zweeg net op tijd, bang voor reprimandes van de RVD.
Jolita zweeg ook. Hier had ze niets aan.
Ze nam zich voor zelf te ontdekken wat zich in die wazige verten verborg. Ze zou de snelweg oversteken en de wijde wereld intrekken.
Morgenochtend.
Dromerig neurde ze ‘In the country…’

© Bertjens