vervolgverhaal

Blogpauze. En Jolita deel 1.

Een weekje nadenken, beschouw het als huiswerk.
In de tussentijd staat hier als blogvulling een vervolgverhaal uit 2010.
Over Jolita, de zich vervelende koe. Een knullig gegeven maar het was gezellig om te schrijven.
Reactievelden heb ik uitgeschakeld, wat moet je ook zeggen over een dwarse koe☻.
Tot blogs, later.

Er was eens een koe die zich verveelde.
Jolita, zo heette ze, was een mooie meid uit een sjiek geslacht, had een stamboeknummer en was nazate van Pitje Boel, een  koeman die als een terriër zijn harem verdedigde.
Iets van die felheid zat  in haar genen. Ze was niet zo volgzaam als haar medekoeien; na een jaar grazen begreep ze niet dat haar zussen en vriendinnen  tevreden door het weiland kuierden, vretend van het saaie gras en herkauwend tot de volgende hap, melkbeurt of vlaai.
Er moet meer uit het leven te halen zijn – dacht ze vaak – maar wat? En waar?
Dagelijis kon je haar over het hek zien hangen, melancholiek turend naar  verten die zich verborgen achter snelwegen maar er niettemin veelbelovend uitzagen door de wazigheid: er was van alles mogelijk.


Nu had Jolita weliswaar Pittig bloed, zij was en bleef een koe en wist niet precies wàt die wazige verten haar konden bieden; ze staarde, uren en uren en probeerde zich een beeld te vormen van eventuele kansen.
Leek het lokkende leven op dat van de verstandige boer en zijn vrouw? Hard werken en verder geen flauwe kul?  Mwah, tja, boe, neu…
Of van de weedy dochter die meestentijds half slapend in het hooi bivakkeerde en dromerige wijsjes neuriede? Mwah, tja, boe, neu… (Ze had niet veel fantasie)
Of, en bij deze gedachte veerde ze op, was er misschien een wereld van loslopende koebeesten die in vrijheid leefden?
Ze raakte opgewonden en herkauwde verwoed.
Zodra ze haar melk kwijt was zou ze een gesprek aanknopen met tante Rirante en vragen wat die wist van de wereld buiten het weiland.

© Bertjens