onderwijs

Onderwijzer/-es, wat lijkt me dat een moeilijk beroep

kop – middenstuk – staart
Deze indeling moesten we gebruiken voor een opstel.

Natuurlijk kwam er iemand met een dier op de proppen:
Mijn hond
Hij heeft een kop, een lijf en een staart.
Einde.
Lachen, ook de leraar deed mee. Hij had het waarschijnlijk verwacht, veel schoolgrappen komen elk jaar terug.
Dat was een van de aardige dingen.
Maar toch.

Het leraarschap moet zowat een roeping zijn. Kan niet anders.
Dat begint al in groep 7 en 8 op de basisschool.
Jaarlijks een stel nieuwe pubers zien binnenstromen die uitgroeien tot halfvolwassenen met half-gefundeerde maar stellige meningen, rechten waar ze op staan, discussies waarin je het onderspit delft, mooie jongens en meiden die paraderen, brutaaltjes, al die dingen waarvoor ik nooit geduld zou kunnen opbrengen. Ik moet er niet aan dènken.
Niet alle lesgevers zijn zo bevlogen maar dan nog dienen ze begrip op te brengen voor leerlingen, ook voor lastige.
Dat zal niet meevallen.
Bij de schooltijd van mijn eigen kinderen was er al veel veranded en nu nog meer, we zagen dat het niet makkelijker werd maar de essentie van het vak was en is  hetzelfde, nog steeds:
kinderen en jonge mensen begeleiden met aandacht, kennis, geduld en optimisme. Dat laatste vooral.
En als het kan met wat liefde.
Er is een groot tekort aan leerkrachten.
Hoe voldoende personeel te werven? Andere of betere opleiding? Hogere salarissen?
Ik heb geen idee, dat is aan Van Engelshoven en Slob.
De zij-instromers en klaargestoomde krachten benijd ik niet, ik bewonder ze bij voorbaat.
Al hebben ze daar niets aan.