verkiezingen

Ik kon niet kiezen

Het stembiljet was onvindbaar, je krijgt het ook zo vroeg.
Vrezend dat het in de oudpapierhoek terecht zou komen, of tussen de kranten, boeken, bureaurommel, er op rekenend dat ik het meteen zou terugvinden had ik een veilige plek bedacht.
Dus was het kwijt en kwam vanmorgen pas boven water, ingevouwen in de agenda, verscholen onder een bundel andere niet-te-vergeten papieren.
De verkiezingen gingen intussen gewoon door. Onverbiddelijk .
Ik vrat me op.
En waar ik al bang voor was gebeurde: de uitslag is niet wat ik hoopte.
Had ik nou maar een betere bewaarplek, was ik maar alerter geweest enzovoorts. Tja,  daar heeft de gemeenteraad niets aan, ze zullen het zonder mijn stem moeten doen en hopen dat het goed gaat.

Terzijde.
Van andere mensen hoor ik dat dit een typische vrouwenkwaal is, de dingen zo goed opbergen dat ze ze nooit meer terugzien. Met name huisvrouwen schijnen daar een handje van te hebben.
Voor mannen die daar snierend over doen heb ik een paar afdoende antwoorden: ‘hoef je niet te vragen hoeveel we aan ons hoofd hebben’  of
‘doe het dan zelf.’
Zijn ze meteen upg.