vrouw

Morgen is het Internationale Vrouwendag.

Lees hier over de voorgeschiedenis en hier over de dag in Den Haag.
Natuurlijk gun ik alle vrouwen op aarde het allerbeste en vanzelfsprekend ben ik oprecht begaan met zij die onderdrukt worden.

De manifestaties, demonstraties, bijeenkomsten, al dan niet met een feestelijk tintje, juich ik dan ook toe, je hoopt dat er hier en daar iemand op het hoogste niveau zich vermant en daarwerkelijk iets doet, iets durft te doen al zou het tegen politiek nut, culturen en religies ingaan.
_

Maar onderhand word ik moedeloos.
Keer op keer lees je over het slachtofferschap van vrouwen in oorlogen, ze worden niet alleen misbruikt, ook ingezet als oorlogstuig, moeten de honger van hun gezinnen zien op te lossen, als meisje zien wat hun te wachten staat. Het lijkt me geen wonder dat prostitutie op veel plaatsen een gegeven is. Daarmee wordt geld verdiend en er wordt bescherming aan ontleend.
Ik ontken de ellende voor de mannen in ramp- en oorlogsgebieden niet maar zij genieten in veel landen nog altijd een hogere status.
Dieper hoef ik hier niet in te gaan op het onrecht, iederen weet er van of kàn er van weten.
Ook in zgn ontwikkelde landen als hier in West-Europa kom je het nog steeds tegen, zij het in veel mindere mate, een lachertje vergeleken met de genoemde vreselijkheden.
Ik vraag me af of er ooit iets gaat veranderen, anders dan op mini-schaal.
Of zal de smoes  ‘mannen en vrouwen verschillen nu eenmaal en dat botst‘  voor eeuwig in stand worden gehouden?
Je zou het bijna geloven.