Toen een huisvrouw het nog druk had

‘Opzijopzijopzij…’
Dit wordt niet hardop gezegd maar de boodschap komt over: zij heeft haast.
Zodra ze de supermarktdeur binnenvalt vliegen aanwezige klanten naar de zijpaden.
Sommige nemen geen risico en sluiten zich aan bij de manager die zich verschanst achter de breedste van de vakkenvullers.
Men kent haar.
In haar huis gaat het op eendere wijze.
Als een wervelstorm sleurt ze de gezinsleden uit bed, drukt hen het ontbijt door de keel en duwt ze de deur uit.
Opruimende werpt ze af en toe een hap brood naar binnen en voert kat, cavia, parkiet en hond.
Ziezo, denkt ze na het volgooien van de vaatwasser, dat is gebeurd. Wat moet er nog meer gebeuren; stofzuigen, dat is wel nodig of neem ik eerst de ramen? En dat boek moet ook nog uit, als ik het op de aanrecht leg kan ik tegelijkertijd lezen en de aardappelen schillen.
Het lukt.  Het kost wat pleisters maar het gaat heel goed; weet je wat, denkt ze, ik snij meteen de andijvie. Het grote mes zoeken, de plank, de krop er op. Onderwijl leest ze met één oog  verder.
Oei, au…  trillend reikt ze naar de handdoek om nieuw bloed te stelpen. Verdorie, was daar bijna het boek bevlekt,  het is nog wel van de bibliotheek.
Voorzichtig kijkt ze onder de handdoek. En schrikt van de jaap in haar linkerduim, nog net niet tot het bot.
Vlug onder koud water,  tjess, pijnlijk.
Met veel gehannes maakt ze een noodverband van zakdoeken en pleisters.
Hè, ze is er misselijk van, draaierig hangt ze voorover. De kat kijkt stoicijns naar haar, de hond jankt meelevend maar niet verbaasd.
Haar verstand krijgt de overhand. Eindelijk.
Ze kruipt op de bank en rust, al lezende,  tot het kloppen in de duim afneemt.
Dan gaat ze rechtop zitten, gaapt en rekt, controleert het noodverband en ijlt  naar de stofzuiger, pakt onderweg de plumeau,  neemt de rinkelende telefoon op……

Dit stukje is ongeveer acht jaar oud, door een haastklusje vanmorgen dacht ik eraan terug. Het was niet eens zo erg overdreven.

18 gedachten over “Toen een huisvrouw het nog druk had

    • Dat is er intussen af bij mij maar toen… nog veel drukte thuis, veel aanloop, alles bij willen houden incl. boeken, puzzelen en schrijfclubjes. Ik liep mezelf voorbij, ☻

      Like

  1. Zo kan het weleens gaan. Toen wij onze poes nog hadden hoorde ik vanuit mijn keuken een hevig miauwen dat uit de openstaande schuur afkomstig was. Ik rende naar de schuur en zag Mimi bungelen aan haar halsbandje aan een bundel bamboestokken die bovenop een zoldertje lagen. Op onverklaarbare wijze zat ze vast. Ze raakte zo in paniek dat ze begon te slaan met haar poten. Ik pakte haar zo goed als mogelijk op en trok haar met bamboestokken en al van het zoldertje af. Ze sloeg met haar pootje naar achteren en kreeg ik een van haar nagels in mijn linker wijsvinger die hevig begon te bloeden. Ik liet haar vallen en ze rende als een bezetene het huis naar binnen. Ik kon niet voorkomen dat er een spoor bloed van mijzelf over mijn tuinpad en over mijn keuken liep. Ook in mijn keukenlade omdat ik pleisters moest pakken die daar lagen. Het doosje moest nog open worden gemaakt en kon ik daardoor onmogelijk het bloed stelpen. Alles zat onder in de lade. Eén ravage dus. Eindelijk zat er een pleister om mijn vinger en moest ik al het bloed nog opruimen. Het diner waar ik even daarvoor mee bezig was stond even op een laag pitje. Hoe druk kun je het hebben.

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Bertie Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.