Nogmaals #me too

Van verschillende mensen las ik dat ze #me too niet serieus nemen.

-Het is een rage, een hype, niet alle klaagsters zijn slachtoffers maar vroegen er om.
Carrièrejaagsters in de theaterwereld boden zich aan als een sloerie om een (hoofd-)rol te bemachtigen. En meer van dat. –
Het zal allemaal  een beetje waar zijn, hoe triest het ook is voor andere slachtoffers.

Maar de mensen die dit roepen begrijpen de essentie niet van deze beweging. Dat is het zichtbaar maken van een onwenselijke man-vrouw verhouding waarbij (sommige) mannen zich gedragen alsof ze in koeien handelen en daarbij gretig in de uiers knijpen.
Diegenen zien niet dat het intreurig is dat iemand zich op een seksuele manier moet profileren om een rol, baan of functie te bemachtigen, of zelfs maar een kans daarop.
Dat ook het aanbod van gewillige vrouwen een teken is van onderdanigheid aan een likkebaardende vent die zin heeft in een smoezelig neukpartijtje.
Dat het, kortom, ontluisterend is dat vrouwen  afhankelijk zijn van de willekeur van hun aanranders. In alle denkbare situaties.
En dat terwijl we ‘geciviliseerd’  zijn.