Zweet

In de loop van de middag begon het. Een nare geur.
Beetje rottig luchtje, zeg maar gerust een meur.
Iets als oud okselzweet, gekoesterd en nooit weggewassen.
Natuurlijk zocht ik, vond niets, zocht opnieuw en na de derde ronde had ik beet: de helft van een rauwe ui, onverpakt in de pedaalemmer. Ik moet ver weg zijn geweest met mijn gedachten.
Het deed me denken aan een winkel van vroeger, een kruidenierszaakje waar van allerlei verkocht werd.
Zus en ik haalden er niet graag boodschappen vanwege de doordringende transpiratiegeur die uit de verkoopster kwam, ik weet niet van welk lichaamsdeel of kledingstuk. Wie weet werkte ze hard, had ze last van het zweet des aanschijns of iets dergelijks.
Mijn moeder vond ons lastig, ‘een ijverige vrouw’ zei ze maar dat ze steevast een van ons stuurde was veelzeggend.
Nog zie ik me staan, net binnen de winkeldeur riep ik de bestelling: 1 pak koffie alstublieft en een fleskoffiemelk. Opschrijven voor S.
Dan liep ik snel naar de toonbank, griste met gerekte armen de spullen en rende ‘doeg’-roepend naar buiten. Zus had een andere manier. Ze deed net of ze een drukke praatster was en wapperde met haar handen de lucht schoon bij elk woord dat ze zei. Niet dat het hielp.

Deze dingen overdenkend leegde ik de riekende pedaalemmer en luchtte de keuken door de buitendeur open te zetten, ook hier was wapperen niet voldoende.
Hoe het de verkoopster vergaan is weet ik niet.
Petrus heeft haar denkelijk op een buitenwolk gezet, met een waaier.

Advertenties

16 gedachtes over “Zweet

  1. Ach zo’n kruidenierszaakje in het dorp, ja die ken ik nog wel.
    Maar de lucht uit de pendelemmer roept niet de prettigste herinnering naar boven.
    Is ook niet echt fris als iemand zo sterk ruikt in een winkel met levensmiddelen. Hans

    ot, als je je bril afwast met afwasmiddel gaat de beschermlaag van de glazen eraf.
    Heeft zoon de opticien mijn uitgelegd.

    Liked by 1 persoon

    1. Rauwe ui, meteen eten of de kliko in. Dat is het beste.
      Dat van die bril hoorden wij ook maar ik deed het toch. Er moest zo vaak van glazen veranderen dat ze de beschermlaag niet misten. 😉

      Like

  2. Wij hadden ook zo’n dorpswinkeltje en ook wij moesten altijd wat halen. De winkelier had zo’n zeurderige stem. “Mag het iets meer zijn”? Terwijl moeder altijd zei, “Denk erom precies een ons hè. Stond je dan als 8 jarige. Hij had het al afgesneden. En thuis kreeg je op je lazarus.
    Ik woon weer in mijn geboortedorp. En fiets elke dag wel even langs het winkeltje. Er zit nu een afhaalzaak.

    Liked by 1 persoon

    1. Ze waren handig voor kleine dingetjes maar liever fietste ik naar de grotere winkels.
      In mijn geboortedorp was er ook een (niet van de zweetjuffrouw) en waar ik nu woon ook. De nieuwsgierigheid van die mensen alleen al….☻

      Like

  3. Ach wat sneu voor jullie. Wij hadden een klasgenootje die zo stonk, bedenk ik opeens. Wij zeiden er nooit wat van, tenminste dat denk ik, omdat we haar toch wel zielig vonden, juist omdat ze zo stonk. Hadden we achteraf beter wel kunnen doen.

    Liked by 1 persoon

  4. Onlangs overkwam het me weer eens. Iemand naast me in de bus die echt vreselijk naar zweet stonk. Niet om te harden. Nooit gewassen oksels of zo. Akelig. Terwijl het maar weinig moeite hoeft te kosten om daar iets aan te doen. Maar kennelijk is dat advies vaak tegen doveman/vrouwsoren gericht. Uien doen me meestal eerder huilen, zweetliuchten of erger…walgen!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s