Hoofdkaas, kookboek 1946

Ondanks het mooie weer gaan we naar duisterder tijden. Onontkoombaar.
Daar past dit oude recept bij. Ik had er nooit van gehoord, in Brabant leerde ik het kennen en was verbaasd over de populariteit ervan bij de ouderen. Misschien ook bij jongeren. Of het ook in andere streken werd gegeten weet ik niet.
Sommige mensen smullen van een roggebroodje met hoofdkaas, vooral na een paar biertjes. De echte, zeggen ze dan, niet die van de supermarkt. Dat kan ik niet beoordelen.
Probeer een varkenskop te versieren, ga aan de slag en proef zelf.
Het wordt ook zure zult genoemd, het scheldwoord ‘zultkop’ is in één klap duidelijk.
ps
Het woord ‘nagelgruis’ is zo vies dat ik er nooit aan zal beginnen.

Advertenties

23 gedachtes over “Hoofdkaas, kookboek 1946

    1. Dat ken ik maar ook dit werd thuis niet gedaan.
      Bloedworst en bak- kochten we bij de slager. Pas later leerde ik een neef (van man) kennen die zelf slachtte en uitbeende. En worsten e.d. maakte.
      Ik was onder de indruk, alles bij elkaar was het veel en zwaar werk.

      Like

  1. Bij ons werd er op de stoep voor het keukenraam geslacht. Het was voor mijn moeder een drukke en voor mij een lugubere tijd. Dat schot en de haken en messen. Dat arme bibberende varken. Mijn moeder vermaalde hem met liefde.

    Liked by 1 persoon

      1. Dat treft! Mijn vader was tijdens het slachten veelal afwezig. Het slachten van kippen deed mijn moeder. Het castreren van de biggetjes deed een oom. Mijn vader tuurde naar de trekvogels of zocht naar waardevolle (voor hem) archeologische schatten in de grond. Mijn pappa!

        Liked by 1 persoon

  2. Ja, ik als Brabantse ken het wel van vroeger. Wij noemden het zult. Mijn moeder was er dol op. Zij kocht het overigens bij de slager, moest wel een goeie slager zijn. Ik gruwde ervan; zo’n grijze trillende massa. Balkenbrij heb ik laatst op, bij een Brabantse koffietafel. Vond ik ook al niks. Bloedworst, gebakken, vond ik gek genoeg, wel lekker, ondanks de benaming. Eigenlijk vond ik alleen een gehaktballetje lekker. Ik was heel lastig met vlees. Leuk wel dat kookboek.

    Liked by 1 persoon

    1. Toch ruikt balkenbrij hetzelfde als bloedworst, dezelfde kruiden waarschijnlijk. Het ziet er alleen zo onsmakelijk uit.
      Wij waren allemaal lastig met vlees, er mocht nergens een velletje of randje vat aan zitten. Tot wanhoop van mijn moeder. ☻

      Like

  3. Als ik als kind bij oma een boterham at, stond er altijd een doosje Zwitserse kaas op tafel. Door deze fijne kaas kreeg ik – als ik aan de inhoud rook – altijd een niesbui. Jarenlang noemde ik dit strooisel dus neuskaas.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik eet het graag. Ik breng het nog af en toe mee. Hier heet het anders, afhankelijk of het grof of fijn gemalen is heet het kop of kipkap.

    Meer naar het Gentse toe heet het “heufvlakke”. Hoofdkaas heb ik ook al gehoord.

    Liked by 1 persoon

  5. Bij ons heet dat heufvlakke… maar ik zie het net hierboven al staan! En neen, bah, ik lust het niet.
    Zit helemaal achterop wegens gebrek aan internetverbinding. De overschakeling naar glasvezel verloopt met haperingen… Woensdag zou het opgelost zijn.

    Liked by 1 persoon

  6. Ik ben te steeds om dit gerecht te kennen. Hoofdkaas was vroeger een aanduiding van weinig hygiene…. Maar er zijn ook bij mij wel gerechten bekend uit het verleden die we nu niet meer eten. En in 99% van de gevallen meer dan terecht….:)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s