Aarden. Of niet?

Wat doet sommige mensen zo sterk hechten aan hun geboortegrond?
Oké, ze hebben er meestal hun jeugd doorgebracht, school gelopen, zijn er verliefd en volwassen geworden. Maar dat zijn belevingen die je niet meer terug vindt.
Toch willen ze per se in hun eigen gemeente trouwen en wonen of er, in latere jaren, hun oude dag doorbrengen. Terug naar hun roots, heet het dan.
Zelfs van emigranten ken ik er die hun nieuwe huis en tuin zoveel mogelijk modelleerden naar die in hun moederland want dan voelden ze zich ‘thuis’.
Is het het landschap? De omgeving? Het dialect? Traditie (mijn achteroveropoe is hier nog geboren)?
Alle antwoorden zijn goed tot je ze weerlegt. Behalve de laatste zijn eigenschappen van de overige argumenten overal te vinden, zeker in eigen land.
Wat speelt er dan mee?
Ik denk dat het iets eigens is, iets onbenoembaars, een gevoel, te vergelijken met de pannenkoeken-van-je-moeder, en dat de ene mens dat makkelijker achter zich laat dan de andere. Ik roep maar wat want het is moeilijk te beoordelen.
Een vroegere vrijer kwam uit Rotterdam en zou nooit, NOOIT van zijn leven in Amsterdam gaan wonen. Van een Amsterdamse zwager hoorden we precies hetzelfde maar dan andersom. Tja, wat konden we daar op zeggen. We begrepen het niet.
Zelf ben ik Zaanse en op mijn veertiende in Oost-Brabant neergezet.
Het is niet onaardig gelukt: ik sloeg aan.

 

Advertenties

Koeknuffelen?

Dacht ik dat het verleden tijd was en wat hoorde ik?  Het bestaat nog steeds.
DIT  is maar een van de adressen, je kunt op diverse plaatsen terecht. Google op koeknuffelen.

Wat moet je je er bij voorstellen?
Een koe in je armen nemen lijkt me lastig, andersom zie ik het in haar voorpoten ook niet zitten.
Gezellig naast elkaar op het damhek hangen?
Samen aan de slootkant naar het kroos turen?
Armpie-door een toast uitbrengen met een emmertje melk?
Cheek-to-cheek de Milkyway dansen?
Melken met zachte handen?
Mogelijkheden te over maar op de plaatjes zie ik voornamelijk kinderen die het dier aaien en ouders die een reclamepraatje aanhoren. Tegen tarieven die variëren van ongeveer 30 tot 40 euro en misschien kent U wel een buurtboer die de dieren  gratis ter beschikking stelt.

Foto is van een oud schilderijtje.