uiterlijk

Figuur

Dertien of veertien was ik toen ik langs een grote winkel liep en in de etalage een stripfiguurtje mee zag wandelen, grote voeten en zo. Nieuwsgierig liep ik er naar toe en zag mezelf als lijzige lucifer met een lang gezicht. Bevestiging van puberale complexen en een schok voor mijn gemoedsrust.
Veel eten leek me de beste remedie.
Zoetjesaan zag ik het lucifertje groeien, zowel van voor naar achter als van links naar rechts. Het werd een zandloper die  heel wat acceptabeler was. Zag er wel goed uit, eigenlijk.
Toen werd het een saucijs – en al hielden we van braadworst, ik wilde er liever niet op lijken.
Gelukkig was er een oplossing, gemakkelijk door de eenvoud: gewoon het touwtje weghalen. Simple comme ça.
Wanneer ik nu langs etalages loop beweegt een ander figuur mee, heel wat flinker dan de wijlen lucifer.
Het lijkt nergens op.